Τρίτη 14 Ιουνίου 2011

Καλό είναι,τούτες τις μέρες να θυμόμαστε ένα πράγμα,αυτό που που μας έχει προσφέρει Ο Θούριος



Ως πότε παλικάρια, να ζούμε στα στενά,

μονάχοι σα λιοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;

Σπηλιαίς να κατοικούμε, να βλέπωμε κλαδιά,

να φεύγωμ' απ' τον κόσμο, για τη πικρή σκλαβιά;

Να χάνωμεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς,

τους φίλους, τα παιδιά μας κι όλους τους συγγενείς;

Καλλιώναι μίας ώρας ελεύθερη ζωή,

παρά σαράντα χρόνοι, σκλαβιά και φυλακή.


Τι σ' ωφελεί αν ζήσεις και να 'σαι στη σκλαβιά;

στοχάσου πως σε ψαίνουν, καθ' ώραν στην φωτιά.

Βεζύρης, δραγουμάνος, αφέντης κι αν σταθής

ο τύραννος αδίκως σε κάμνει να χαθής.

Δουλεύεις όλ' ημέρα, σε ό,τι κι αν σε πη,

κι αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιη.

Ο Σούτζος, κι ο Μουρούζης, Πετράκης, Σκαναβής

Γκίκας και Μαυρογένης, καθρέπτης, ειν' να ιδής.


Ανδρείοι καπετάνοι, παπάδες, λαϊκοί,

σκοτώθηκαν κι' αγάδες, με άδικον σπαθί.

Κι αμέτρητ' άλλοι τόσοι και Τούρκοι και Ρωμιοί,

ζωήν και πλούτον χάνουν, χωρίς καμμιά 'φορμή.

Ελάτε μ' έναν ζήλον, σε τούτον τον καιρόν,

να κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον σταυρόν.


Συμβούλους προκομμένους, με πατριωτισμόν

να βάλωμεν εις όλα, να δίδουν ορισμόν.

Οι νόμοι ναν' ο πρώτος, και μόνος οδηγός,

και της πατρίδος ένας, να γένη αρχηγός.

Γιατί κι η αναρχία, ομοιάζει την σκλαβιά,

να ζούμε σαν θηρία, είν' πλιο σκληρή φωτιά.

Και τότε με τα χέρια, ψηλά στον ουρανόν

ας πούμ' απ' την καρδιά μας, ετούτα στον Θεόν.


(Εδώ σηκώνονται οι πατριώται ορθοί,

και υψώνοντες τας χείρας προς τον ουρανόν,

κάμνουν τον όρκον.)


Ανδριάντας του Ρήγα Φεραίου στην εισόδο του Πανεπιστημίου Αθηνών


Όρκος Κατά Τυραννίας & Αναρχίας


Ω βασιλεύ του κόσμου, ορκίζομαι σε σε,

στην γνώμην των τυράννων, να μην έλθω ποτέ.

Μήτε να τους δουλεύσω, μήτε να πλανηθώ,

εις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ.


Εν όσω ζω στον κόσμον, ο μόνος μου σκοπός,

για να τους αφανίσω, θε νάναι σταθερός.

Πιστός εις την πατρίδα, συντρίβω τον ζυγόν,

αχώριστος για ναμαι, υπό τον στρατηγόν.


Κι αν παραβώ τον όρκον, ν' αστράψ' ο ουρανός,

και να με κατακάψη, να γένω σαν καπνός.


Το Τέλος Του Όρκου


Σ' ανατολή και δύση, και νότον και βοριά,

για την πατρίδα όλοι, να 'χωμεν μια καρδιά.

Στην πίστιν του καθ' ένας, ελεύθερος να ζη,

στην δόξαν του πολέμου, να τρέξωμεν μαζί.


Βουλγάροι κι Αρβανήτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,

Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,

Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,

πως είμαστ' αντριωμένοι, παντού να ξακουσθή.


Όσα απ' την τυραννίαν, πήγαν στην ξενητιά

στον τόπον του καθ' ένας, ας έλθη τώρα πιά.

Και όσοι του πολεμου, την τέχνην αγροικούν

Εδώ ας τρέξουν όλοι, τυρράνους να νικούν.


Η Ρούμελη τους κράζει, μ' αγκάλες ανοιχτές,

τους δίδει βιό και τόπον, αξίες και τιμές.

Ως ποτ' οφφικιάλος, σε ξένους Βασιλείς;

έλα να γένης στύλος, δικής σου της φυλής.


Κάλλιο για την πατρίδα, κανένας να χαθή

ή να κρεμάση φούντα, για ξένον στο σπαθί.

Και όσοι προσκυνήσουν, δεν είναι πιά εχθροί,

αδέλφια μας θα γένουν, ας είναι κι εθνικοί.


Μα όσοι θα τολμήσουν, αντίκρυ να σταθούν,

εκείνοι και δικοί μας, αν είναι, ας χαθούν.

Σουλιώτες και Μανιάτες, λιοντάρια ξακουστά

ως πότε σταις σπηλιές σας, κοιμάστε σφαλιστά;


Μαυροβουνιού καπλάνια, Ολύμπου σταυραητοί,

κι Αγράφων τα ξεφτέρια, γεννήστε μια ψυχή.

Ανδρείοι Μακεδόνες, ορμήσετε για μια,

και αίμα των τυράννων, ρουφήξτε σα θεριά.


Του Σάββα και Δουνάβου, αδέλφια Χριστιανοί,

με τα άρματα στο χέρι, καθ' ένας ας φανή,

Το αίμα σας ας βράση, με δίκαιον θυμόν,

μικροί μεγάλοι ομώστε, τυρράννου τον χαμόν.


Λεβέντες αντριωμένοι, Μαυροθαλασσινοί,

ο βάρβαρος ως πότε, θε να σας τυραννή.

Μην καρτερήτε πλέον, ανίκητοι Λαζοί,

χωθήτε στο μπογάζι, μ' εμάς και σεις μαζί.


Δελφίνια της θαλάσσης, αζδέρια των νησιών,

σαν αστραπή χυθήτε, χτυπάτε τον εχθρόν.

Της Κρήτης και της Νύδρας, θαλασσινά πουλιά,

καιρός ειν' της πατριδος, ν' ακούστε την λαλιά.


Κι οσ' είστε στην αρμάδα, σαν άξια παιδιά,

οι νόμοι σας προστάζουν, να βάλετε φωτιά.

Με εμάς κι εσείς Μαλτέζοι, γεννήτε ένα κορμί,

κατά της τυραννίας, ριχθήτε με ορμή.


Σας κράζει η Ελλάδα, σας θέλει, σας πονεί,

ζητά την συνδρομήν σας, με μητρική φωνή.

Τι σκέκεις Παζβαντζιόγλου, τόσον εκστατικός;

τινάξου στο Μπαλκάνι, φώλιασε σαν αητός.


Τους μπούφους και κοράκους, καθόλου μη ψηφάς,

με τον ραγιά ενώσου, αν θέλης να νικάς.

Συλήστρα και Μπραίλα, Σμαήλι και Κιλί,

Μπενδέρι και Χωτήνι, εσένα προσκαλεί.


Στρατεύματα σου στείλε, κι εκείνα προσκυνούν

γιατί στην τυρραννίαν, να ζήσουν δεν μπορούν.

Γκιουρντζή πιά μη κοιμάσαι, σηκώσου με ορμήν,

τον Προύσια να μοιάσης, έχεις την αφορμήν.


Και συ που στο Χαλέπι, ελεύθερα φρονείς

πασιά καιρόν μη χάνεις, στον κάμπον να φανής.

Με τα στρατεύματά σου, ευθύς να συκωθής,

στης Πόλης τα φερμάνια, ποτέ να μη δοθής.


Του Μισιριού ασλάνια, για πρώτη σας δουλειά,

δικόν σας ένα μπέη, κάμετε βασιλιά.

Χαράτζι της Αιγύπτου, στην Πόλη ας μη φανή,

για να ψοφήσει ο λύκος, όπου σας τυραννεί.


Με μια καρδιά όλοι, μια γνώμη, μια ψυχή,

χτυπάτε του τυράννου, την ρίζα να χαθή.

Να ανάψουμε μια φλόγα, σε όλην την Τουρκιά,

να τρέξει από την Μπόσνα, και ως την Αραπιά.


Ψηλά στα μπαϊράκια, σηκώστε τον σταυρόν,

και σαν αστροπελέκια, χτυπατε τον εχθρόν.

Ποτέ μη στοχασθήτε, πως είναι δυνατός,

καρδιοκτυπά και τρέμει, σαν τον λαγόν κι αυτός.


Τριακόσιοι Γκιρτζιαλήδες, τον έκαμαν να ιδή,

πως δεν μπορεί με τόπια, μπροστά τους να εβγεί.

Λοιπόν γιατί αργήτε, τι στέκεσθε νεκροί;

ξυπνήστε μην είστε ενάντιοι κι εχθροί.


Πως οι προπάτορές μας, ορμούσαν σα θεριά,

για την ελευθερία, πηδούσαν στη φωτιά.

Έτσι κι ημείς, αδέλφια, ν' αρπάξουμε για μια

τα άρματα, και να βγούμεν απ' την πικρή σκλαβιά.


Να σφάξουμε τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,

και Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν.

Στεργιάς και του πελάγου, να λάμψη ο σταυρός,

και στην δικαιοσύνην, να σκύψη ο εχθρός.


Ο κόσμος να γλυτώση, απ' αύτην την πληγή,

κι ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια εις την γη.

Το δίλημμα είναι ένα



της Ελίνας Γαληνού
Κατά τον πρωθυπουργό, διλήμματα δεν υπάρχουν στην παρούσα φάση. Ο ίδιος, βλέπει μονόδρομο την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και του Μνημονίου ΙΙ, για την "σωτηρία της πατρίδας". Οπως μας μήνυσε, "το μοναδικό του μέλημα είναι να μη ζήσει κανένα νοικοκυριό, την πτώχευση και τη χρεωκοπία". Κάνει έκληση στην αξιωματική αντιπολίτευση για συναίνεση, επισείοντάς μας τη φοβέρα των ξένων και της τρόικα "ότι δεν θα δώσουν την επιπλέον στήριξη αν δεν γίνει αυτό που θέλουν..." Δηλαδή, αν δεν συναινέσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου όπως το θέλει ο πρωθυπουργός, δεν πάμε παρακάτω..

Ας θεωρήσουμε λοιπόν ότι συναινεί η αξιωματική αντιπολίτευση, λυγίζοντας στα παρακάλια του πρωθυπουργού που μόνο γονυπετής δεν ζήτησε ακόμα κομματική υποστήριξη.
Λύθηκε το πρόβλημα έτσι; Μπορεί η αγωνία για το αύριο που διαχέεται έντονα, να μας σαστίζει, αλλά ας δούμε τα πράγματα ψύχραιμα.
Το Μεσοπρόθεσμο με τα αντίστοιχα μέτρα που αποφασίστηκαν, δεν είναι η σωτηρία της Ελλάδας. Αν το περυσινό Μνημόνιο απέτυχε μια φορά, το φετεινό θα αποτύχει δέκα, εάν εφαρμοστεί με τον τρόπο που μας πληροφορούν. Δεν το λέμε αυτό για να κολακέψουμε κανέναν από την αντιπολίτευση, αν και η πλειοψηφία τους συμφωνεί-πέρα από τις διαφορές τους-ότι οι όροι που μας δεσμεύουν είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ. Το πρόβλημα λοιπόν της άρνησης προς τον πρωθυπουργό να ψηφίσουν, δεν συνιστάται από απλή δυστροπία που αποσκοπεί στην πολιτική καπηλεία της κρίσης. Η ψήφιση ή άρνηση ενός προγράμματος που θα συνεχίσει να λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής του ήδη τεράστιου προβλήματός μας, είναι ζήτημα ευθύνης και συνείδησης. Καθένας λοιπόν, σκεπτόμενος ότι ο καρκίνος της ελληνικής οικονομίας θα εκατονταπλασιάσει τις μεταστάσεις του και ότι τις συνέπειες θα τις πληρώσει ο λαός, ας κρίνει κατά συνείδηση με το χέρι στην καρδιά, τι θα πράξει.
Οι συνεχείς πιέσεις των ξένων προς την αντιπολίτευση προκειμένου να συναινέσει όμως μας εκπλήσσουν. Υποτίθεται, ότι το ελληνικό πρόβλημα απασχολεί σοβαρά την Ευρωζώνη, ως προς την βιωσιμότητά της. Ετσι δεν μας λένε; Αυτό δεν έλεγαν και πέρυσι όταν μας έθεσαν σκληρά προ των ευθυνών μας για τους τριγμούς που προκαλούσε το χρέος και το έλλειμμά μας στις χώρες τους; Με αυτό το επιχείρημα δεν μας έπεισαν ώστε να καταφύγουμε κυνηγημένοι από τις ενοχές μας, στον μηχανισμό στήριξης δεχόμενοι τις αυστηρές τους επιτηρήσεις; Αν σήμερα ρωτούσαν τους αγανακτισμένους "γιατί δεν ξεσηκωθήκατε από πέρυσι και το θυμηθήκατε ένα χρόνο μετά..." θα απαντούσαμε ότι η θυσία μας αφορούσε και εκείνους, όχι μόνο εμάς. Ναί, προσπαθήσαμε να σεβαστούμε τη συμμετοχή μας στην ΕΕ, την Ευρωζώνη και να μη διαλυθεί εξ΄αιτίας μας. Τώρα όμως, δεν πάει άλλο πια. Ας καταλάβουν ότι ο κίνδυνος αποτυχίας του δεύτερου Μνημονίου, δεν είναι μονάχα δικός μας. Είναι και δικός τους.
Γι΄αυτό, εφ΄όσον τους ενδιαφέρει πραγματικά να στηρίξουν την Ελλάδα και για δικό τους καλό, ας προσπαθήσουν να πείσουν τον πρωθυπουργό να αλλάξει ρότα. Να ξαναδεί ποιά σημεία του Μνημονίου δεν αποδίδουν και γιατί. Να επανεξετάσει την δανειακή σύμβαση, η οποία θέτει σε επισφαλή θέση, την εθνική κυριαρχία μιας χώρας-εταίρου τους, γιατί έτσι θέλουν τα συμφέροντα των κερδοσκόπων. Αλίμονο, να μη ζήσει η Ευρώπη το ντόμινο μιας ελληνικής τραγωδίας που την έκτασή της, σίγουρα κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ακόμα. Και να μη φτάσει κανένας στο σημείο να πεί τα λόγια του Χίτλερ λίγες ώρες πριν αυτοκτονήσει "Ας με είχε σταματήσει ο λαός μου, αν ήταν να φτάσω ως εδώ..."

Δευτέρα 13 Ιουνίου 2011

Πολιτική λύση εδώ και τώρα!

Νίκος Χατζηνικολάου
Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ αυτή είχε προειδοποιήσει σε «ανύποπτο» χρόνο ότι η αποτυχία του Μνημονίου, που εφαρμόζεται έστω και... πλημμελώς εδώ και ένα χρόνο, θα φέρει ένα δεύτερο, ακόμη πιο σκληρό και επώδυνο Μνημόνιο. Πράγματι, η εξοργιστική αδυναμία της κυβέρνησης να περιορίσει στοιχειωδώς τη μάστιγα της φοροδιαφυγής και να περιστείλει σε ένα ικανοποιητικό ποσοστό τη συνεχιζόμενη σπατάλη του δημόσιου χρήματος, οδηγεί τώρα τη χώρα σε νέες, άκρως επικίνδυνες περιπέτειες. Οι δανειστές μας διαπιστώνουν ότι οι διακηρυγμένοι κυβερνητικοί στόχοι δεν επιτεύχθηκαν, ότι η χώρα βρίσκεται ξανά στο παρά πέντε της χρεοκοπίας και, στην προσπάθειά τους να εξαφανίσουν την αποπληρωμή του μεγαλύτερου δυνατού τμήματος των χρεών μας, σκληραίνουν τη στάση τους και μας πιέζουν ασφυκτικά.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥΣ είναι εξαιρετικά απλό:

* Πρώτον, επιδιώκουν να μεταθέσουν χρονικά προς τα πίσω ενδεχόμενη πτώχευση της χώρας μας, φοβούμενοι ευρωπαϊκό «ντόμινο» που θα οδηγούσε σε κατάρρευση της ευρωζώνης. Και αυτό διότι Ισπανία, Ιταλία και Βέλγιο αντιμετωπίζουν μεγάλες οικονομικές δυσκολίες και η πιθανότητα να δεχθούν «επιθέσεις» από τα διεθνή κερδοσκοπικά κεφάλαια, ιδίως στην περίπτωση κατάρρευσης της Ελλάδας, είναι σημαντική. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι, αν βρεθεί σε ζώνη υψηλού κινδύνου η οικονομία μιας από τις μεγάλες αυτές ευρωπαϊκές χώρες, το ευρώ θα υποστεί σοβαρό κλονισμό. Το κόστος, λοιπόν, της αναχρηματοδότησης των ελληνικών δανείων είναι σαφώς μικρότερο. Και αργότερα βλέπουμε... Αν η Ευρώπη βγει από την κρίση, το ελληνικό πρόβλημα θα φαντάζει «παρωνυχίδα» και θα μπορεί να λυθεί από τη... «χρυσόσκονη», που θα πέφτει από το «τραπέζι» των ισχυρών... Αν τα προβλήματα συνεχίζονται, τρία χρόνια μετά, στη λήξη δηλαδή του δεύτερου Μνημονίου, η ευρωζώνη θα έχει ήδη φροντίσει να λάβει τα μέτρα της, ώστε να μην επηρεασθεί ιδιαίτερα από μια ενδεχόμενη πτώχευση της χώρας μας...

* Δεύτερον, οι δανειστές μας θα φροντίσουν το επόμενο διάστημα, δίνοντάς μας «χαρτιά», να πάρουν τα «ασημικά» και τα «χρυσαφικά» του κράτους μας. Κερδοφόρες ή, έστω, πολλά υποσχόμενες δημόσιες επιχειρήσεις, ακίνητα-«φιλέτα», λιμάνια, αεροδρόμια, ξενοδοχεία, ακόμη και μικρά, ακατοίκητα σήμερα νησάκια, που θα μπορούσαν να μετεξελιχθούν σε «παραδεισένιους» τουριστικούς προορισμούς, είναι στο στόχαστρό τους. Αλλωστε, η βαθιά ύφεση της ελληνικής οικονομίας, στην οποία οδήγησαν το Μνημόνιο και η κυβερνητική αδράνεια, έχει οδηγήσει όλες τις αξίες στο ναδίρ. Το σχέδιο είναι απλό. Θα τα «σηκώσουν» όλα μισοτιμής και στη συνέχεια, όταν η επιχείρηση στρατηγικού ελέγχου της ελληνικής οικονομίας θα έχει ολοκληρωθεί, θα... σηκώσουν και πάλι τις τιμές μετοχών και ακινήτων...

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ τον απλό και απολύτως προφανή σχεδιασμό των δανειστών μας, η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται για δεύτερη φορά -μετά το αρχικό Μνημόνιο του 2010- αμήχανη και πανικόβλητη. Ψελλίζει τρομαγμένη γενικόλογες εκκλήσεις συναίνεσης, προσπαθώντας να «διασπείρει» το πολιτικό κόστος των νέων, επαχθών μέτρων που έρχονται, στο σύνολο του πολιτικού συστήματος. Και βέβαια, όταν μιλά για συναίνεση, η κυβέρνηση εννοεί συμπόρευση της αντιπολίτευσης στις προηλειμμένες αποφάσεις της τρόικας, που η ίδια καλείται τώρα να εφαρμόσει. Οχι συνεννόηση, για να διαπραγματευθούν από κοινού, σκληρά, με τους δανειστές μας. Συνενοχή θέλει και συμπόρευση.

ΓΙΑΤΙ ΒΕΒΑΙΑ, δεν μπορεί να μην ξέρει ο κ. Παπανδρέου αυτό που και πρωτοετής φοιτητής οικονομικών αντιλαμβάνεται. Το νέο Μνημόνιο δεν «βγαίνει». Οπως δεν «βγήκε» και το προηγούμενο. Το 2015, ακόμη και αν εν τω μεταξύ εφαρμόσουμε κατά γράμμα το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Σταθερότητας, το χρέος μας θα έχει αυξηθεί σημαντικά. Και φυσικά, δεν θα μπορεί να εξυπηρετηθεί. Πότε, λοιπόν, μας συμφέρει να διαπραγματευθούμε με τους δανειστές μας; Οταν σε 4 χρόνια θα έχουν ήδη λάβει τα μέτρα τους, για να περιορίσουν τις επιπτώσεις μιας ενδεχόμενης ελληνικής πτώχευσης; Ή τώρα που «τρέμουν» ένα πιθανό «ντόμινο», που θα τίναζε στον αέρα την ευρωζώνη;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ είναι ότι έχουμε ήδη καθυστερήσει. Πρέπει, εδώ και τώρα, ενωμένοι σαν μια γροθιά, να ζητήσουμε από την Ευρώπη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΥΣΗ. Ο λογαριασμός δεν «βγαίνει». Και πίσω από τους αριθμούς, υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχει πείνα και δυστυχία. Η Ευρώπη των μεγάλων οραμάτων, η Ευρώπη του πολιτισμού και του ανθρωπισμού δεν μπορεί να αδιαφορεί για τους πολίτες της και για την αξιοπρεπή διαβίωσή τους. Αν αυτό συμβαίνει, καλύτερα να διαλυθεί. Διαφορετικά, η λύση είναι απλή και το κόστος της για τους ισχυρούς του Βορρά, που θέλουν και πρέπει να σώσουν την ευρωζώνη, μικρό. Αλλωστε, γνωρίζουν καλά ότι από τα 360 δισ. ευρώ του δημόσιου χρέους μας τα 211 δισ. προέρχονται από δανεισμό για την πληρωμή τόκων, από το 1975 μέχρι σήμερα! Οπως γνωρίζουν, επίσης, ότι ακόμη και αν εφαρμοσθούν τα σκληρά μέτρα που περιέχει το νέο Μνημόνιο, το χρέος μας το 2015 θα σκαρφαλώσει από τα 364 δισ. ευρώ του 2011 στα 401! Ακόμη και αν αφαιρεθούν τα 50 δισ. ευρώ που η τρόικα προβλέπει ότι θα συγκεντρωθούν από τις αποκρατικοποιήσεις, το χρέος μας το 2015 θα είναι 351 δισ. ευρώ. Πρόκειται για το μαρτύριο του Σισύφου. Φαύλος κύκλος.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ αρχηγοί πρέπει να συνεννοηθούν. Πρέπει να αμφισβητήσουν τον δρόμο που προτείνουν οι δανειστές μας. Είναι αδιέξοδος. Και να ζητήσουν όλοι μαζί «κούρεμα» του χρέους σε ύψος τουλάχιστον 50%, επιμήκυνση 7-10 ετών, γενναία μείωση επιτοκίων και δημιουργία ειδικού fund του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, για να χρηματοδοτηθούν οι ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, που θα έχουν σημαντικές απώλειες από τα ομόλογα του Δημοσίου που βρίσκονται στα χαρτοφυλάκιά τους. Αλλη λύση δεν υπάρχει. Η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει άλλο. Και οι γεμάτες... αγανάκτηση πλατείες, αποτελούν απλή προειδοποίηση. Τα χειρότερα έρχονται!

Πηγή:Realnews

Ο... ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΟΜΠΑΜΑ Ανάγκα και ΗΠΑ... πείθονται


"Δεν υπάρχουν πια η βοήθεια και η υποστήριξη που είχατε στο Ταμείο".
Ανάγκα και ΗΠΑ... πείθονται

"Δεν υπάρχουν πια η βοήθεια και η υποστήριξη που είχατε στο Ταμείο". Με τη φράση αυτή περιέγραψε σοβαρή πηγή της αμερικανικής πρωτεύουσας, που γνωρίζει τα τεκταινόμενα στο διοικητικό συμβούλιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, την κατάσταση για την Ελλάδα μετά την αναγκαστική παραίτηση του Ντομινίκ Στρος Καν και την ανάληψη των ευθυνών από την τρίτη στην ιεραρχία Νεμάτ Σαφίκ, η οποία στην κυριολεξία, όπως τονίστηκε στο "Εθνος της Κυριακής", δεν έχει ιδέα για το "πρόβλημα Ελλάδα".

Ομως η πηγή πιστεύει ότι το κενό που άφησε η παραίτηση του Στρος Καν φαίνεται να καλύπτεται από τους Αμερικανούς, των οποίων τα οικονομικά συμφέροντα καλύπτονται πλήρως από την άμεση αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα και κατ' επέκταση την Ευρωζώνη.

"Ακριβώς επειδή επηρεάζονται τα συμφέροντά τους, οι Αμερικανοί θα αναδειχθούν στους καλύτερους συμμάχους της Ελλάδας" τόνισε η πηγή στο "ΕτΚ" και πρόσθεσε ότι "ο πρόεδρος Ομπάμα ήταν πολύ πιεστικός στις συζητήσεις που είχε με την καγκελάριο Μέρκελ", από την οποία ζήτησε να εξευρεθεί λύση αμέσως και για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Πλήρη υποστήριξη
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Αμερικανός ηγέτης έδωσε επίσης εντολή για πλήρη υποστήριξη της Ελλάδας στο Ταμείο. Η πηγή είπε ότι οι Αμερικανοί "είναι πολύ συνεργάσιμοι στο ΔΝΤ, δεν έχουν παρουσιάσει μέχρι τώρα κανένα εμπόδιο και εξυπηρετούν όπου και όπως μπορούν" (την Ελλάδα).

Ο κ. Ομπάμα, που από την Τρίτη δέχεται άγριες επιθέσεις από τους Ρεπουμπλικάνους, "θα βάλει πλάτη" όταν φτάσει η στιγμή της συζήτησης στο διοικητικό συμβούλιο του Ταμείου, η οποία δεν έχει ακόμα καθοριστεί. Πιστεύεται ότι θα πραγματοποιηθεί την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου και αφού κατατεθεί ενώπιον των μελών η έκθεση του Πολ Τόμσεν, στο τέλος Ιουνίου.

Ο τελευταίος, όπως και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας του, υποστηρίζει την Ελλάδα και τις προσπάθειες του οικονομικού επιτελείου, και είναι χαρακτηριστικό ότι στο ΔΣ της περασμένης Τετάρτης υποστήριξε με πάθος πως "το πρόγραμμα είναι σε καλό δρόμο" και ότι η ελληνική κυβέρνηση κάνει σκληρές προσπάθειες για να πετύχει τους στόχους που τέθηκαν. Ο κ. Τόμσεν εμφανίστηκε αισιόδοξος, όπως και στην ομιλία του ενώπιον των Ελληνοαμερικανών την περασμένη εβδομάδα, ότι "η Ελλάδα θα τα καταφέρει". Βέβαια, σύμφωνα με πληροφορίες, αντιμετώπισε και την κριτική μερικών αντιπροσώπων, οι οποίοι ανήκουν στις χώρες BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική), οι οποίοι όμως έτσι κι αλλιώς διαμαρτύρονταν και στην παρουσία του Στρος Καν για το ποσό του ελληνικού δανείου.

Στο ΔΣ τονίστηκε, πάντως, ότι εάν η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν ολοκληρώσει τις διαδικασίες μέχρι το τέλος του μήνα και εάν δεν "κλείσει" το χρηματοδοτικό, η πέμπτη δόση δεν πρόκειται να δοθεί στην Ελλάδα. "Πρόκειται για πιθανότητα που γνώριζε η ελληνική κυβέρνηση από τον Απρίλιο" τόνισε η πηγή αναφερόμενη στη συνάντηση του υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου με τον Ντομινίκ Στρος Καν στις 17 Απριλίου στην Ουάσιγκτον.

Η πηγή αισιοδοξεί ότι οι Ευρωπαίοι θα συνειδητοποιήσουν πως βρίσκονται ένα βήμα πριν από τη συνολική κρίση που θα επηρεάσει όλες τις χώρες της Ευρωζώνης και υποστήριξε ότι ο κ. Ομπάμα ήταν κατηγορηματικός στη συνομιλία του με την κ. Μέρκελ για τις συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία. "Φεύγοντας η κ. Μέρκελ δεν είχε καμία αμφιβολία για τις θέσεις του αλλά και για το τι πρέπει να γίνει" σημείωσε η πηγή.

Το εμπόδιο
Η πηγή δήλωσε στο "ΕτΚ" ότι ο Αμερικανός πρόεδρος γνωρίζει πως η προεδρική προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ θα επηρεαστεί κατά 90% από την κατάσταση της Οικονομίας. "Βρισκόμαστε", τόνισε, "εκεί που βρισκόταν ο Μπιλ Κλίντον το 1992. Αν επιθυμεί να μην είναι πρόεδρος μίας τετραετίας πρέπει να προστατεύσει το αμερικανικό Πρόγραμμα Σταθερότητας και την αμερικανική Οικονομία. Το βασικό εμπόδιο είναι η Ελλάδα και η Ευρωζώνη. Το γνωρίζει και προσπαθεί να βοηθήσει (την Ελλάδα), για να βοηθηθεί και ο ίδιος" υποστήριξε η πηγή.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ-http://www.ethnos.gr

Τριάντα τρεις προτάσεις για την έξοδο


Σήμερα θα σας παρουσιάσουμε τις θέσεις του αναγνώστη μας Αναστάσιου Γιόβα. Τριάντα τρεις προτάσεις κάνει ο κ. Γιόβας για την έξοδο από την κρίση. Θα ήταν καλό οι ηγέτες μας να διάβαζαν αυτή την επιστολή. Να πάρουν μία οσμή για το τι ακριβώς σκέφτονται οι πολίτες αυτής της χώρας. Σκέψεις απλές, αλλά και ουσιαστικές. Θέλετε, κύριε Παπανδρέου, τον κόσμο μαζί σας; Ακούστε τον...

«Οι μάσκες έπεσαν και το πολιτικό κατεστημένο της χώρας αποκαλύφθηκε πλήρως: Έχουμε μια εθνικά επικίνδυνη κυβέρνηση, αποτελούμενη από καιροσκόπους, πολιτικούς νάνους, κορυφαίους ψεύτες και επαγγελματίες διαστροφείς του ελληνικού λεξιλογίου, που ζουν στα Βόρεια Προάστια σε μια εικονική πραγματικότητα. Μια αποχαυνωμένη αντιπολίτευση ερασιτεχνών μάγων, που θέλουν να μας πείσουν ότι επειδή προβίβασαν τον υποπλοίαρχο σε καπετάνιο, θα αλλάξουν ρότα στο καράβι, παρότι το πλήρωμα παραμένει το ίδιο και μοναδική τους επιδίωξη είναι "η κουτάλα". Μια αριστερά κρατικοδίαιτων επαγγελματιών πολιτικών με απόψεις του περασμένου αιώνα, που λένε όχι στην παραμικρή αλλαγή και θέλουν να λέγονται προοδευτικοί. Μια άκρα δεξιά πονηρών καιροσκόπων, ψηφοθήρων, υποκριτών και λαϊκιστών. Το μενού συμπληρώνεται από συνδικαλιστές καταχραστές του δημοσίου χρήματος, και ένα στρατό από κομματικούς εγκάθετους μπλε, πράσινους και κόκκινους σε κομβικές θέσεις του κρατικού μηχανισμού, που θεωρούν ότι τα χρήματα των φορολογουμένων είναι προσωπική τους περιουσία και οι Έλληνες πολίτες υπηρέτες τους.


Ένας χρόνος μνημονίου και 1,5 χρόνος της νέας κυβέρνησης προκάλεσε: Θυσίες χωρίς αντίκρισμα που έχωσαν τη χώρα πιο βαθιά στα χρέη, 400.000 νέους ανέργους από τον ιδιωτικό τομέα, διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, φυγή των νέων και ικανών στο εξωτερικό και δημιούργησε τις προϋποθέσεις για δραματική αύξηση της φτώχειας τα επόμενα χρόνια. Κατέστησε την Ελλάδα δέσμια των δανειστών της για μεγάλο διάστημα και απέδειξε ότι το μόνο μέλημά του είναι η διατήρηση του κομματικού κράτους και η καρέκλα της εξουσίας. Φτάνει πια!


Δεν είναι αυτή η Ελλάδα που μας αξίζει. Δεν ανεχόμαστε να έχουμε πρωθυπουργό που γυρίζει τον κόσμο λέγοντας ότι διοικεί ένα λαό διεφθαρμένων και τεμπέληδων. Speak for yourself, Mr. Papandreou. Υπάρχει και η Ελλάδα του μόχθου, της καινοτομίας, της αξιοπρέπειας και της σκληρής δουλειάς την οποία αγνοείς γιατί είναι πολύ μακριά από το περιβάλλον σου. Να φύγετε. Να φύγετε όλοι τώρα!


Να δημευθεί η περιουσία τους που είναι προϊόν κλοπής, κινητή και ακίνητη απανταχού της γης, να κλεισθούν στη φυλακή όλοι όσοι φταίνε από τη μεταπολίτευση και μετά για τη σημερινή κατάσταση και να τους αφαιρεθούν τα πολιτικά δικαιώματα.


Χρειάζεται μια ειρηνική επανάσταση με νέα κόμματα από Έλληνες πατριώτες που έχουν δουλέψει και δημιουργήσει στη ζωή τους, αγαπάνε τον τόπο και σέβονται τον ιδρώτα του απλού Έλληνα πολίτη. Από ανθρώπους που δεν θα κυβερνάνε για το σήμερα, αλλά με σχέδιο για το αύριο των παιδιών και των παιδιών των παιδιών μας.


Η οικονομία είναι θέμα ψυχολογίας. Με ψευτιές και «πιστόλια στο τραπέζι» δεν πέφτουν τα σπρεντς. Πέφτουν με σοβαρότητα, αξιοπιστία και σκληρή δουλειά. Μπορούμε. Έχουμε διαψεύσει τις προβλέψεις πολλές φορές στο παρελθόν (Ολυμπιακοί Αγώνες κλπ). Είμαστε για τα δύσκολα. Όλοι μαζί μπορούμε. Χρειάζονται μέτρα κοινής λογικής και όλα θα αλλάξουν:


Θεσμικά μέτρα

ΣΤΟΧΟΣ: Να εμπεδωθεί η ανεξαρτησία των θεσμών ώστε να υπάρχει επιτέλους έλεγχος και αξιοκρατία, να καταργηθεί η παντοκρατορία του πρωθυπουργού και να δημιουργηθούν και άλλοι πόλοι εξουσίας και να εμπεδωθεί η ισονομία, η λαϊκή κυριαρχία και η δικαιοσύνη.


1. Αναθεώρηση του Συντάγματος με σταθερό εκλογικό νόμο, πλήρη διάκριση των εξουσιών, διαφάνεια στα οικονομικά των κομμάτων με υποχρεωτικές ονομαστικές εισφορές και δημοσίευση ισολογισμών θεωρημένους από ορκωτό λογιστή, εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από το λαό και ενίσχυση των εξουσιών του, ανεξαρτησία της Βουλής από την κυβέρνηση, ασυλία βουλευτών μόνο για δηλώσεις και πολιτικές πράξεις και τίποτα άλλο.

2. Μείωση των βουλευτών σε 200, περιορισμός των αμοιβών τους και όλων των επιδομάτων τους κατά 50%.

3. Κατάργηση όλων των επικαλύψεων αρμοδιοτήτων και των παραθύρων των νόμων που οδηγούν στην ατιμωρησία. Για κάθε πράξη της διοίκησης, η ευθύνη θα έχει ονοματεπώνυμο.

4. Κωδικοποίηση της νομοθεσίας και κατάργηση του μεγάλου αριθμού νόμων που οδηγούν στην ανομία.

5. Πόθεν έσχες για όλα τα περιουσιακά στοιχεία πολιτικών, δημοσιογράφων, δικαστικών, εφοριακών, υπαλλήλων πολεοδομιών, αστυνομικών, στρατιωτικών των τελευταίων 30 χρόνων και επακόλουθη δήμευση, όπου οι περιουσίες δεν δικαιολογούνται.

6. Πλήρης ανεξαρτησία της δικαιοσύνης με εκλογή των λειτουργών της χωρίς ανάμειξη του υπουργού.

7. Σύσταση ειδικών δικαστηρίων για ταχεία απονομή δικαιοσύνης για φορολογικά θέματα, υποθέσεις διαφθοράς και θέματα κρατικής περιουσίας (γη, ακίνητα κλπ). Μέγιστος χρόνος απόφασης 6 μήνες.

8. Ισολογισμοί σε όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις, οργανισμούς και τοπική αυτοδιοίκηση (ορατοί από το ίντερνετ), με άμεση απόλυση του διοικητικού συμβουλίου αν αυτό δεν συμμορφώνεται.

9. Πλήρης διαφάνεια στα οικονομικά του Τύπου και απογαλακτισμός του από την κρατική εξουσία.

10. Μόνιμο συμβούλιο σοφών (think tank) στο οποίο θα μετέχουν διακεκριμένοι Έλληνες της Ελλάδας και του εξωτερικού, που θα προτείνει πολιτικές σε βάθος 30 χρόνων.

11. Χωρισμός Εκκλησίας και Κράτους, με αμοιβαίο σεβασμό και διακριτούς ρόλους.

12. Σκληρή διαπραγμάτευση για αλλαγή της συνθήκης του Δουβλίνου για τους μετανάστες ώστε να μην παραμένουν εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα. Η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της.


Περιβάλλον

ΣΤΟΧΟΣ: Να σταματήσει η υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος που αποτελεί τη μεγαλύτερη περιουσία της χώρας, να καθοριστεί η κρατική περιουσία και να μην υπάρχουν παράθυρα για καταπάτησή της, και να αναδειχθεί ο δασικός πλούτος και οι φυσικές ομορφιές της χώρας.


13. Να ολοκληρωθεί άμεσα το κτηματολόγιο, για να σταματήσει η διαφθορά και η συναλλαγή.

14. Ανακύκλωση παντού (σκουπίδια, συσκευές, αδρανή υλικά) και προώθηση της κομποστοποίησης.

15. Γκρέμισμα των αυθαιρέτων σε δάση, αιγιαλό, αρχαιολογικούς χώρους, αρχίζοντας από αυτά των επωνύμων.

16. Κατάρτιση δασικών χαρτών, καθορισμός χρήσεων γης σε όλη τη χώρα μέσα σε 2 χρόνια.

17. Κατάργηση της δασοκτόνας διάταξης της χρησικτησίας και της δυνατότητας απόκτησης περιουσίας μετά από δασικές πυρκαγιές μέσω φύτευσης ελιών.

18. Ολοκληρωμένη πολιτική διαχείρησης υδάτων.


Οικονομία-Δημόσια Διοίκηση

ΣΤΟΧΟΣ: Να ξεθεμελιωθεί το κομματικό κράτος που σπαταλά πόρους και καταδυναστεύει τον πολίτη και να στηθεί μια μικρή και ευέλικτη Δημόσια Διοίκηση που σέβεται και αξιοποιεί και το τελευταίο ευρώ προς όφελος του Έλληνα φορολογούμενου.

19. Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα έχουν ένα βασικό μισθό και σημαντικό πριμ που θα σχετίζεται με μετρήσιμους στόχους ανά διεύθυνση, οι οποίοι όταν επιτυγχάνονται θα αυξάνουν πολύ το μισθό τους.

20. Κλείσιμο των φορέων του δημοσίου εκτός από τα υπουργεία και λίγους ακόμα που προβλέπονται από την Ε.Ε. μέσα σε 4 χρόνια. Αποκρατικοποίηση όλων των δημόσιων οργανισμών εκτός της ΕΥΔΑΠ. Όσοι χάσουν τη δουλειά τους θα έχουν καθαρό μισθό 1.200 ευρώ για τρία χρόνια (ακόμα κι να βρουν δουλειά), πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για αυτούς και την οικογένειά τους, τα χρόνια θα μετρούν ως συντάξιμα και όποιος τους προσλάβει θα πληρώνει για 4 χρόνια μειωμένες ασφαλιστικές εισφορές, υπό την προϋπόθεση ότι δεν έχει προηγηθεί απόλυση άλλων εργαζομένων για να προσληφθούν αυτοί.

21. Κεντρικό ηλεκτρονικό σύστημα προμηθειών για όλο το δημόσιο για να εκλείψουν οι μίζες. Κανένας κατακερματισμός προμηθειών που γίνεται με απώτερο σκοπό να μην υπάρχει έλεγχος.

22. Το κράτος πληρώνει όλες τις οφειλές του μέσα σε 30 ημέρες. Κεντρικό ενιαίο ηλεκτρονικό σύστημα για όλες τις οφειλές του κράτους προς τον πολίτη και αντίστροφα. Υποχρεωτικός συμψηφισμός οφειλών.

23. Ηλεκτρονική κάρτα πολίτη για όλα: Εκπαίδευση, Υγεία, Εφορία, Δίπλωμα οδήγησης κλπ.

24. Πλήρης μηχανοργάνωση του δημοσίου και καθιέρωση των ηλεκτρονικών συναλλαγών με το κράτος σε ποσοστό 90% σε 4 χρόνια.

25. Φορολογικός νόμος απλός που να ισχύει για μια πενταετία χωρίς διευκρινιστικές εγκυκλίους και υπουργικές αποφάσεις που τον ακυρώνουν στην πράξη.


Ανάπτυξη

ΣΤΟΧΟΣ: Να σταματήσει η αφαίμαξη πόρων από τον ιδιωτικό τομέα και η εχθρική στάση του κράτους απέναντι στις επιχειρήσεις. Να δοθούν πραγματικά αναπτυξιακά κίνητρα ώστε να έρθουν επενδύσεις υψηλής προστιθέμενης αξίας στη χώρα, για να καταπολεμηθεί ουσιαστικά η μάστιγα της ανεργίας.

26. Μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων έως και μηδενισμός της, εάν παρέχεται στους εργαζόμενους πολύ καλός μισθός, σέβονται το περιβάλλον, πληρώνουν έγκαιρα τις ασφαλιστικές εισφορές και δεν παραβιάζουν τους νόμους.

27. Αποφασιστική στήριξη της βιολογικής γεωργίας, του τουρισμού, της ναυτιλίας, της βιομηχανίας λογισμικού, του πολιτισμού, της πράσινης βιομηχανίας (φωτοβολταϊκά, ανεμογεννήτριες, γεωθερμία) και της καινοτομίας.

28. Προώθηση της Ελλάδας ως τόπος για εγκατάσταση συνταξιούχων από τη Βόρεια Ευρώπη με σχέδιο και ήπια ανάπτυξη για τόνωση της επαρχίας και για μόνιμα φορολογικά έσοδα.

29. Σύγχρονες συγκοινωνίες για όλους με κεντρικό σχεδιασμό. Προώθηση του σιδηροδρόμου υψηλών ταχυτήτων σε όλη τη χώρα. Ολοκλήρωση οδικών υποδομών.


Κοινωνική πρόνοια-Ασφάλεια

ΣΤΟΧΟΣ: Να δημιουργηθεί δίκτυ ασφάλειας για τους αδύναμους, να σταματήσει η επιδοματική τους αντιμετώπιση, αλλά να τους δοθεί η ευκαιρία να σταθούν και πάλι στα πόδια τους με αξιοπρέπεια και αισιοδοξία για το μέλλον.

30. Δωρεάν υγεία για όλους με αξιοπρεπείς μισθούς για τους γιατρούς και αφαίρεση άδειας εργασίας για φακελάκια.

31. Παιδεία με κατεύθυνση τη διάπλαση ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων με άριστη γνώση της ιστορίας μας, σεβασμό στο δημοκρατικό πολίτευμα, κριτικό πνεύμα, άριστη γνώση νέων τεχνολογιών και πάνω από όλα ομαδικό πνεύμα και αγάπη στην πατρίδα.

32. Σε όλες τις επιχειρήσεις να υπάρχει υποχρεωτικά σύλλογος εργαζομένων, αλλά η εκλογή να γίνεται με ενιαίο ψηφοδέλτιο κι όχι κομματικά ψηφοδέλτια όπως είναι τώρα. Έτσι θα εκλέγονται οι καλύτεροι, ανεξάρτητα από κόμματα.

33. Απόσυρση της αστυνομίας από γήπεδα και φύλαξη πολιτικών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων. Η αστυνομία είναι για τον πολίτη και όχι για το σύστημα.

Δεν τους χαρίζουμε την πατρίδα που μας ανήκει. Ούτε μια σπιθαμή. Δεν αποδεχόμαστε το μέλλον που μας προδιέγραψαν, να γυρίσουμε στη δραχμή για να μην θιχτούν τα συμφέροντα του κομματικού κράτους, για να πεινάσει ο λαός και να του τα πάρουν όλα με τα κλεμμένα που έχουν στην Ελβετία. Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αδιέξοδη είναι η πολιτική τους και το κομματικό κράτος που συντηρούν. Δεν πέφτουμε στην παγίδα της αδιαφορίας και της αποστασιοποίησης, που τους δίνει το άλλοθι να μιλάνε και να αποφασίζουν χωρίς εμάς, για μας.

Συμμετέχουμε, ενημερώνουμε και απαιτούμε να αλλάξουν όλα τώρα. Όλοι μαζί, ενωμένοι μπορούμε με απλές κινήσεις να αλλάξουμε την κατάσταση:


1. Αγοράζουμε ελληνικά ποιοτικά προϊόντα για να στηρίξουμε τις θέσεις εργασίας.

2. Ζητάμε παντού απόδειξη.

3. Δηλώνουμε τα εισοδήματά μας και δεν ανεχόμαστε τη φοροδιαφυγή από
κανέναν.

4. Είμαστε όλοι ενωμένοι και βάζουμε το συμφέρον της πατρίδας πάνω από όλα. Ο στενόφθαλμος ατομικισμός οδηγεί στην καταστροφή όλων μας.

5. Συμμετέχουμε στις εκλογές και δεν επιλέγουμε αποχή. Δεν ψηφίζουμε ποτέ ξανά τα κόμματα που μας οδηγούν στην καταστροφή.

Ψηλά το κεφάλι! Τώρα είναι η ώρα! Ας αλλάξουμε επιτέλους νοοτροπία και ας παλέψουμε ενωμένοι για να οικοδομήσουμε το σύγχρονο, ευρωπαϊκό κράτος που θα μας κάνει περήφανους.
Ένας Έλληνας Πολίτης».

Υπεύθυνος για την φιλοξενία
Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@capital.gr
Πηγή:www.capital.gr

Bασίλειος Μαρκεζίνης: Καιρός να ειπωθούν μερικές αλήθειες



Από την
απαισιοδοξία στην αισιοδοξία και ξανά στην απαισιοδοξία για την οικονομία μας.

Ο Μάρτιος ήταν
μήνας βαθιάς απαισιοδοξίας. Η αίσθηση αυτή προκλήθηκε εν μέρει από την ίδια την
κυβέρνηση, η οποία έχει ειδικευτεί στο να τρομάζει τον κόσμο για να τον κρατά,
έτσι, πειθαρχημένο. Στις 25 Μαρτίου, ήρθε η θριαμβολογία των Βρυξελλών. Κράτησε
λίγο όμως. Στις 15 Απριλίου, ο πρωθυπουργός ζήτησε να παύσει η «παραφιλολογία»,
τονίζοντας ότι «πολλά ανεύθυνα λέγονται». Διερωτάται κανείς:

«Ποιοι είναι τάχα
αυτοί που ενεργούν τόσο ανεύθυνα;» Οι απειράριθμοι ξένοι οικονομολόγοι από
διάφορες χώρες; Ο κ. Σημίτης; Η κα Βάσω Παπανδρέου; Όποιοι και αν είναι,
γεγονός παραμένει ότι στο καθημερινό λεξιλόγιο ξαναμπήκε η έννοια της
«αναδιάρθρωσης του χρέους». Πόσοι όμως καταλαβαίνουν πράγματι τι σημαίνει ο
συγκεκριμένος όρος;

Οι προσπάθειες
του πρωθυπουργού να θέσει τέλος στη συζήτηση δεν πείθουν κανέναν

Οι λόγοι γι' αυτό
είναι αδιαμφισβήτητοι:

Πρώτον: ο
πρωθυπουργός προέβη και κατά το παρελθόν σε κατηγορηματικές δηλώσεις, τις
οποίες, την ίδια στιγμή -ή λίγο πιο μετά-, ανέτρεψε πλήρως με τις πράξεις του.

Δεύτερον: τα
σκοτσέζικα ντους στα οποία μας υποβάλλει -«δύσκολες στιγμές», σύντομα
«μπαίνουμε ξανά στις αγορές», «όχι νέα μέτρα», νέα και σκληρότερα μέτρα, «η
κατάσταση είναι κρίσιμη», «πήραμε ανάσα», «μπήκαμε στην εντατική» κ.ο.κ.- όχι
μόνο δεν λειτουργούν πλέον, αλλά στερούνται και σοβαρότητας.

Τρίτον: ως
συνέπεια των ανωτέρω, εδώ και έξι τουλάχιστον μήνες ο ίδιος ο πρωθυπουργός -και
όχι μόνον η συνεχώς αντιφάσκουσα κυβέρνησή του- δεν γίνεται πιστευτός ό,τι και
αν διακηρύσσει.

Τέταρτον (και
σημαντικότατο): δεν είναι μόνον οι Έλληνες που δεν πιστεύουν πλέον τον
πρωθυπουργό, αλλά και οι ξένοι που αρχικά τον στήριζαν. Οι υποστηρικτικές
δηλώσεις πλέον γίνονται για τους τύπους.

Πέμπτον: οι
παντός είδους αριθμοί που προβάλλει η κυβέρνηση απλώς δεν «βγαίνουν». Οι
κυβερνητικές προβλέψεις για αύξηση των εσόδων και μείωση των εξόδων
διαψεύδονται πλήρως σε καθημερινή βάση.

Έκτον: το δημόσιο
χρέος μας, ως ποσοστό του ΑΕΠ, πλησιάζει το 160% και, συνεπώς,είναι μαθηματικά
αδύνατον να αποπληρωθεί εάν δεν επιτευχθεί ανάπτυξη με έναν ρυθμό και μια
διάρκεια που καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει επιτύχει μέχρι σήμερα.

Έβδομον: η
κατάσταση αυτή αντικατοπτρίζεται εναργώς στην αγορά και στα spreads.

Όγδοον: η αγορά
πάσχει και πρέπει να καθησυχαστεί. Η κυβέρνηση όμως δεν έχει ακόμη καταλάβει
ότι άλλο πράγμα είναι οι δηλώσεις ξένων αξιωματούχων υπέρ της πολιτικής της και
άλλο η ψυχολογία της αγοράς που αντιδρά με τους δικούς της υπολογισμούς.

Είδη
αναδιάρθρωσης

Αν γίνει δεκτή η
ανωτέρω λογική της αντιφάσεως και αποτυχημένης προβλεπτικότητας,αναδιάρθρωση θα
γίνει. Πρέπει λοιπόν να απαντηθεί το εξής ερώτημα: Τι είδους αναδιάρθρωση θα
γίνει ή πρέπει να γίνει;

Κάθε είδος
αναδιάρθρωσης έχει τα χαρακτηριστικά του, τις δυσκολίες του, τις επιπτώσεις
του, αλλά και τους οπαδούς του! Το τονίζω αυτό διότι είμαι σίγουρος πως όταν
-και όχι αν- ο πρωθυπουργός κάνει τελικώς την αναδιάρθρωσή του, θα
εκμεταλλευθεί τις γλωσσικές δυσκολίες που συνοδεύουν τα κάθε λογής
«αναδιαρθρωτικά μέτρα» με σκοπό να δικαιολογήσει τη μεταβολή της πολιτικής του
και να μας πείσει ότι, όχι, δεν πρόκειται για «κούρεμα»!

Απλοποιώντας
υπερβολικά ίσως τα πράγματα, διακρίνουμε τρία είδη κουρέματος και, συνεπώς,
τρία ενδεχόμενα.

Το πρώτο σενάριο
είναι το πιο ήπιο και αναφέρεται στον επαναπροσδιορισμό του ελληνικού χρέους (re-profiling). Είναι αυτό που
θα προτιμούσαν οι τράπεζες που έχουν επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα. Βάσει αυτού
του σεναρίου, τα ομόλογα θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από νέα, μεγαλύτερης
διάρκειας και μικρότερου επιτοκίου.

Στην περίπτωση
αυτή, οι απώλειες για τις τράπεζες θα είναι περιορισμένες, καθώς το «ποσό» που
θα χρωστάμε θα μείνει ως έχει. Πρόκειται όμως σαφώς για «κούρεμα», το οποίο
επίσης συνοδεύεται από το κρίσιμο ερώτημα: Ποιος θα πληρώσει; Ο Ευρωπαϊκός
Μηχανισμός Στήριξης;

Το δεύτερο
σενάριο περιλαμβάνει αλλαγή στις διάρκειες και στο επιτόκιο των ελληνικών
ομολόγων. Και πάλι ανακύπτουν δύο ερωτήματα: Ποιος θα πληρώσει; Και γιατί; Αν
στο δεύτερο ερώτημα δινόταν η απάντηση «Για να σωθεί το ευρώ [EUR=X] Σχετικά άρθρα
και η Ευρώπη», θα ανταπαντούσα πως στο εξωτερικό έχει ήδη αρχίσει να
δημιουργείται η πεποίθηση ότι η Ελλάδα δεν σώζεται και πως, σήμερα, σε αντίθεση
με ό,τι ίσχυε προ ενός έτους, οι Γερμανοί τουλάχιστον πιστεύουν ότι μπορούν να
απορροφήσουν τις συνέπειες μιας ελληνικής κατάρρευσης. Προς αποφυγή
παρεξηγήσεων, προσθέτω ότι, βεβαίως, δεν υπάρχει ομογνωμία σε αυτά τα θέματα.

Το τρίτο σενάριο
είναι το «κούρεμα» των ιδιωτών δανειστών μας σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Στην
περίπτωση αυτή, ανάλογα με το ύψος του «κουρέματος», μεγεθύνονται και οι
επιπτώσεις στο διεθνή τραπεζικό χώρο, ενώ υπάρχουν και παραλλαγές ανάλογα με
τον τρόπο εμπλοκής του ΔΝΤ και των ευρωπαϊκών μηχανισμών.

Οι σοβαρότερες
όμως επιπτώσεις θα είναι για τις ελληνικές τράπεζες, ιδίως εάν αυτές συνεχίσουν
να αρνούνται, για μη ορθολογικούς λόγους, να κάνουν συγχωνεύσεις, αλλά και για
τα ασφαλιστικά ταμεία, αν και πολλά από αυτά έχουν ήδη, ουσιαστικά, πτωχεύσει.

Νέες ιδέες

Λόγω των ανωτέρω
φόβων και αντιρρήσεων, φαίνεται ότι επί του παρόντος προτιμάται η μορφή της
επιμήκυνσης του χρέους και αποφεύγεται η επάρατος λέξη «κούρεμα».

Η επιμήκυνση όμως
προσλαμβάνει πλέον νέα μορφή, η οποία αποφεύγει τις δυσκολίες της άμεσης
πώλησης κρατικών «ασημικών», την οποία προϋποθέτει η απαίτηση ιδιωτικοποιήσεων.

Η ιδέα προβλέπει
τη σύσταση εταιρείας στην οποία θα περιέλθουν τα σημαντικότερα -αξιοποιήσιμα
και ελεύθερα βαρών- περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου. Λαμβάνουσα μάλιστα τη
μορφή της Ανώνυμης Εταιρείας, θα μπορούσε να χαίρει και φορολογικών
πλεονεκτημάτων, όπως είναι π.χ. η αφορολόγητη διανομή μερισμάτων.

Η εταιρεία θα
μπορεί να αντλεί κεφάλαια με ενέχυρο την προμνησθείσα περιουσία του ελληνικού
δημοσίου. Επίσης, δίνοντας προνομιούχες μετοχές, θα μπορεί να προβεί σε νέες
εκδόσεις κρατικών ομολόγων ή και να ανταλλάξει χρέος του δημοσίου με τέτοιες
μετοχές (debt-to-equity swap).

Για τους
υπάρχοντες, ιδίως ξένους, ομολογιούχους, τα ανωτέρω σημαίνουν ότι, αν κάποια
στιγμή το δημόσιο χρέος δεν πληρωνόταν σε αυτούς, τότε θα είχαν άμεση πρόσβαση
στα υποθηκευμένα περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού δημοσίου. Με άλλα λόγια,
στους λογαριασμούς τους, το απλήρωτο χρέος θα εμφανιζόταν ως περιουσιακό
στοιχείο Α αξίας ίσης με το χρεωστούμενο ποσό. Αυτό, σε πολύ γενικές γραμμές,
είναι το αναφαινόμενο, πολύ «έξυπνο» σχέδιο (που μερικοί αποδίδουν εν μέρει
στην Goldman Sachs που ... πάντα βρίσκει «λύσεις» στις δύσκολές μας
στιγμές!

Έξυπνο ή
επικίνδυνο;

Και τα δύο.

Εκ πρώτης όψεως,
το σχέδιο είναι έξυπνο διότι θα ηρεμήσει - ίσως - τους ξένους δανειστές μας. Έξυπνο
είναι, επίσης, διότι μπορεί πρόσκαιρα να καθησυχάσει τις αγορές και να πέσουν
τα spreads. Συγχρόνως όμως είναι ιδιαίτερα
επικίνδυνο διότι οι δανεισμοί αυτού του είδους, που έχουν τόσο σοβαρές
συνέπειες, λειτουργούν επιτυχώς μόνον εάν οι δανειολήπτες μπορούν να
αποπληρώσουν το χρέος στα όσα χρόνια τούς έχουν δοθεί. Στην περίπτωσή μας, ας
υποθέσουμε ότι μας δίνονται 10-15 χρόνια και ας ελπίσουμε -άγνωστο αυτό- ότι τα
επιτόκια θα μειωθούν κάπως, δεδομένης της έκτασης της υποθήκης που θα κάλυπτε
όλο το χρέος.

Η αποπληρωμή του
χρέους, όμως, απαιτεί σοβαρότατες περικοπές δαπανών και ανάπτυξη. Καλώς ή
κακώς, η χώρα μας δεν έχει δώσει μέχρι τώρα δείγματα τέτοιας επιτυχίας. Θα
κινδυνεύσουμε, λοιπόν, να βρεθούμε στη θέση όλων εκείνων των δανειοληπτών που
υποθήκευσαν το σπίτι τους για να πάρουν δάνειο και το... έχασαν.

Μια τόσο
περίπλοκη συμφωνία δεν μπορεί να αξιολογηθεί δεόντως αν δεν γνωρίζει κανείς τις
λεπτομέρειές της. Αν όμως το υπάρχον Μνημόνιο θεωρείται αντισυνταγματικό επειδή
δεν επικυρώθηκε από τη Βουλή με 180 ψήφους (ως παραχωρών εθνική κυριαρχία),
άραγε μια νέα και τόσο επικίνδυνη συμφωνία για το δημόσιο συμφέρον δεν θα
απαιτούσε κάτι ακόμη περισσότερο, όπως π.χ. την προκαταρκτική (διά
δημοψηφίσματος ή εκλογών) έγκριση του ελληνικού λαού;

Επιπλέον, λόγω
της σύνθετης οικονομικής και νομικής φύσης της, η συμφωνία αυτή θα φέρει
τεράστια κέρδη σε όποια - ή όποιες - τράπεζες αναλάβουν την υλοποίησή της. Ανάλογα,
όμως, αμύθητα κέρδη θα αποκομίσουν και τα (Ελληνικά) δικηγορικά γραφεία -ποια
θα είναι αυτά;- που θα ασχοληθούν με την υπόθεση. ’λλος ένας λόγος, λοιπόν, για
να γρηγορούν οι πολίτες.

Παρ' όλ' αυτά, η
ισχνή αλλά τελικά φοβισμένη πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ μπορεί να έβαζε στον πειρασμό
την κυβέρνηση να περάσει τη συμφωνία από τη Βουλή. Όποιος όμως σκεφτεί να
υπερψηφίσει ένα τέτοιο, δεύτερο, Μνημόνιο πρέπει να σκεφτεί πολύ σοβαρά τι
κάνει και να μην υποκύψει στους παραπλανητικούς λόγους των επικοινωνιολόγων της
κυβέρνησης και των υποταγμένων ΜΜΕ.

Τελική σκέψη

Το «κούρεμα» και
η «επιμήκυνση» της αποπληρωμής του χρέους «με καλυμμένα ομόλογα» ΔΕΝ αρκούν από
μόνα τους για να μας βγάλουν από το χάος στο οποίο μας βύθισαν χρόνια
κομματικής κακοδιοίκησης. Η λέξη-κλειδί είναι «Ανάπτυξη» - και αυτή πρέπει να
επιτευχθεί γρήγορα μέσω:

- Περιορισμού της
απασχόλησης στο δημόσιο τομέα και περικοπή των τεράστιων και αδικαιολόγητων
αμοιβών σε μερικές ΔΕΚΟ.

- Δραστικού και
άμεσου περιορισμού της γραφειοκρατίας σε συνδυασμό με δραστικό περιορισμό του
χρόνου καθυστέρησης των επενδύσεων από το Συμβούλιο της Επικρατείας

- Παροχή
φορολογικών κινήτρων για επενδύσεις, ιδίως σε στρατηγικά ευαίσθητες περιοχές,
σε συνδυασμό με ένα μελετημένο πρόγραμμα διοικητικής αποκέντρωσης και
αποσυμφόρησης της Αθήνας.

- Δημιουργίας
«σταθερού» φορολογικού περιβάλλοντος με σκοπό την ευρύτερη προσέλκυση
επενδυτών.

Όλα αυτά μπορεί
αυτή η κυβέρνηση να τα κάνει;

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ - Ακαδημαϊκός

Λέσχη Μπίλντερμπεργκ: Μερικά στοιχεία που αγνοούμε


του Thierry Meyssan
Για αρκετά χρόνια, διαδόθηκε η ιδέα ότι η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ θα ήταν το έμβρυο μιας παγκόσμιας κυβέρνησης.
Μετά την πρόσβαση στα αρχεία αυτής της πολύ μυστικής λέσχης, ο Thierry Meyssan τεκμηριώνει ότι αυτή η άποψη είναι ένα παραβάν πίσω από το οποίο κρύβεται η πραγματική ταυτότητα της λέσχης: H Μπίλντερμπεργκ (Bilderberg) είναι μια δημιουργία του ΝΑΤΟ.


Στόχος της Λέσχης είναι να πείθει τους ηγέτες να χειραγωγούν την κοινή γνώμη των χωρών τους για την δράση της Ατλαντικής Συμμαχίας
Η πρώτη συνεδρίαση της Λέσχης στο ξενοδοχείο
Μπίλντερμπεργκ (Ολλανδία, 1954)
Κάθε χρόνο, από το 1954, εκατό από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής συγκεντρώνονται -κεκλεισμένων των θυρών και με υψηλή προστασία- στο πλαίσιο της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ.
Το σεμινάριο διαρκεί τρεις ημέρες και τίποτα δεν διαδίδεται για το περιεχόμενο των συζητήσεων τους.
Από την εποχή της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, δημοσιογράφοι ενδιαφέρθηκαν για αυτή την ελιτίστικη και μυστική οργάνωση.
Μερικοί συγγραφείς την είδαν σαν έμβρυο μιας παγκόσμιας κυβέρνησης και της αποδίδουν την ευθύνη των αποφάσεων των μεγάλων πολιτικών, πολιτιστικών, οικονομικών και στρατιωτικών γεγονότων του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα.
Μια ερμηνεία που υποστήριξε ο Φιντέλ Κάστρο, αλλά τίποτα δεν ήρθε να το επιβεβαιώσει ούτε να το αρνηθεί.

Για να ανακαλύψω τι είναι και τι δεν είναι η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, αναζήτησα έγγραφα και μάρτυρες.
Είχα πρόσβαση σε όλα τα αρχεία της για την περίοδο 1954-1966 και σε πολλά μεταγενέστερα και μπόρεσα να συνομιλήσω με έναν από τους πρώην καλεσμένους της, που γνωρίζω από χρόνια.
Κανένας δημοσιογράφος μέχρι σήμερα, και σίγουρα ούτε οι συγγραφείς «μπεστ σελλερ» που διέδωσαν τα παρόντα στερεότυπα δεν είχαν πρόσβαση στα εσωτερικά έγγραφα της Μπίλντερμπεργκ.
Τι ανακάλυψα και τι κατάλαβα:

Η πρώτη συνάντηση
70 προσωπικότητες από 12 χώρες συμμετείχαν στην πρώτη συνεδρίαση της Λέσχης. Πρόκειται για ένα τριήμερο σεμινάριο, από 29 έως 31 Μαΐου 1954, κοντά στο Άρνεμ (Arnhem, Κάτω Χώρες). Οι επισκέπτες χωρίστηκαν και σε δύο άλλα ξενοδοχεία στην περιοχή, αλλά οι συζητήσεις διεξήχθησαν στο κύριο ξενοδοχείο το οποίο έδωσε το όνομά του σε αυτή τη λέσχη.

Οι προσκλήσεις, με επιστολόχαρτο του Ολλανδικού Παλατιού Σούσνταικ (Soestdijk Palace), ήταν μυστηριώδεις.
« Θα εκτιμούσα πολύ την παρουσία σας στη διεθνή διάσκεψη, χωρίς επίσημο χαρακτήρα, που θα πραγματοποιηθεί στην Ολλανδία στα τέλη Μαΐου. Το συνέδριο αυτό επιθυμεί να διερευνήσει μια σειρά θεμάτων μεγίστης σημασίας για το Δυτικό πολιτισμό και προορίζεται να τονώσει τη καλή θέληση (goodwill ) και την αμοιβαία κατανόηση μέσω της ελεύθερης ανταλλαγής απόψεων».

Υπογράφονται από τον σύζυγο-πρίγκιπα της Ολλανδίας Bernhard zur Lippe-Biesterfeld, και συνοδεύονται από μερικές σελίδες διοικητικών πληροφοριών σχετικά με τη μετακίνηση και τη στέγαση.
Μάθαμε ότι οι αντιπρόσωποι προήλθαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και από 11 δυτικοευρωπαϊκά Κράτη, έγιναν 6 συνεδρίες των 3 ​​ωρών.
Λαμβάνοντας υπόψη το ναζιστικό παρελθόν του πρίγκιπα Bernhard (ο οποίος υπηρέτησε στο ιππικό των SS μέχρι το γάμο του το 1937 με την Πριγκίπισσα Γιουλιάνα (Princess Juliana)) και στα πλαίσια του Μακαρθισμού, είναι σαφές ότι «τα ζητήματα μεγίστης σημασίας για το Δυτικό πολιτισμό» περιστρέφονται γύρω από τον αγώνα κατά του κομμουνισμού.

Ωστόσο, η εντύπωση των επισκεπτών μετριάζεται από τους δύο πρόεδρους: Ο Αμερικάνος επιχειρηματίας John S. Coleman και ο εξερχόμενος Βέλγος Υπουργός Εξωτερικών Paul van Zeeland.
Ο πρώτος είναι ακτιβιστής του ελεύθερου εμπορίου, ο δεύτερος είναι υποστηρικτής της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας (ΕΑΚ, CED) [ 1 ].
Τέλος, μόλις διακρίνεται στην άκρη του φόρουμ ο Ιωσήφ Ρέτινγκερ (Joseph Retinger), η φαιά ουσία των Βρετανών.

Όλα αυτά δείχνουν ότι η ολλανδική και βρετανική μοναρχία έχουν χρηματοδοτήσει αυτή τη συνάντηση για την υποστήριξη της Κοινοτικής Ευρωπαϊκής Άμυνας (ΚΕΑ) και του φιλελεύθερου καπιταλιστικού οικονομικού μοντέλου της ελεύθερης αγοράς κατά του αντι-αμερικανισμού που προωθούν οι κομμουνιστές και οι Γκωλικοί (Gaullists).

Ωστόσο, τα φαινόμενα απατούν.
Δεν πρόκειται για εκστρατεία υπέρ της ΚΕΑ, αλλά για μια κινητοποίηση των ελίτ υπέρ του Ψυχρού Πολέμου.
Η Αυτού Υψηλότατης Πρίγκιπας Bernhard επελέγη για τη σύγκληση αυτής της διάσκεψης, διότι το καθεστώς του ως σύζυγος-πρίγκιπας του δίνει μια κρατική υπόσταση χωρίς να είναι επίσημη.
Κρύβει την ουσία: μια διακυβερνητική οργάνωση που σκοπεύει να χειραγωγήσει τις κυβερνήσεις των Κρατών μελών της.

Ο John S. Coleman δεν είναι ακόμα πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά μόλις δημιούργησε την Επιτροπή Πολιτών για την Εθνική Πολιτική Εμπορίου (ΕΠΕΠΕ) (Citizen’s Committee for a National Trade Policy — CCNTP).
Σύμφωνα με τον ίδιο, η απόλυτη ελευθερία των συναλλαγών, δηλαδή, η παραίτηση από όλους του τελωνειακούς δασμούς, θα επιτρέψει στις σύμμαχες με τις Ηνωμένες Πολιτείες χώρες να αυξήσουν τον πλούτο τους και να χρηματοδοτήσουν την Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα (δηλ. οδηγεί στον επανεξοπλισμό της Γερμανίας και την ενσωμάτωση της στην στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ)

Ωστόσο, από τα έγγραφα που τέθηκαν στη διάθεσή μας, φαίνεται ότι η ΕΠΕΠΕ — CCNTP ανήκει στους πολίτες από το όνομα της και μόνο.
Στην ουσία πρόκειται για πρωτοβουλία του Charles D. Jackson, του συμβούλου για ψυχολογικό πόλεμο του Λευκού Οίκου.
Στην άλλη πλευρά του ατλαντικού, η κίνηση διευθύνεται από τον William J. Donovan, πρώην διοικητή μίας μυστικής υπηρεσίας των ΗΠΑ για θέματα του δεύτερου π. πολέμου και που έγινε ιδρυτής μιας νέας μυστικής υπηρεσίας στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, η Gladio [ 2 ].

Ο Paul van Zeeland δεν είναι μόνο ο υποστηρικτής της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας, αλλά είναι επίσης ένας πολιτικός με μεγάλη εμπειρία.
Κατά την Απελευθέρωση, τέθηκε πρόεδρος της Ανεξάρτητης Λίγκας για την Ευρωπαϊκή Συνεργασία (ILAE) της οποίας στόχος ήταν να δημιουργηθεί μια τελωνειακή και νομισματική ένωση.
Η οργάνωση αυτή ιδρύθηκε από τον Joseph Retinger, που ήδη αναφέρθηκε.

Συγκεκριμένα ο Retinger, ο οποίος ενήργησε ως γραμματέας της διάσκεψης της Μπίλντερμπεργκ, υπηρέτησε κατά τη διάρκεια του πολέμου στην αγγλική μυστική υπηρεσία (OES) του Στρατηγού Κόλιν Γκάμπινς.
Πολωνός τυχοδιώκτης, ο Ρέτινγκερ βρέθηκε σύμβουλος της εξόριστης κυβέρνησης Σικόρσκι (Sikorski) στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Στο Λονδίνο, κινούσε το μικρό σώμα των εξόριστων κυβερνήσεων, και απέκτησε το καλύτερο καρνέ διευθύνσεων της απελευθερωμένης Ευρώπης.

Ο φίλος του, ο Σερ Γκάμπινς είχε εγκαταλείψει επίσημα την υπηρεσία και η αγγλική μυστική υπηρεσία (OES) διαλύθηκε.
Διοικούσε μια μικρή επιχείρηση χαλιών και υφασμάτων, η οποία του χρησίμευε ως «κάλυμμα».
Στην πραγματικότητα, παράλληλα με τον ομόλογό του Ντόνοβαν, ήταν υπεύθυνος για τη δημιουργία του αγγλικού υποκαταστήματος της Gladio.
Συμμετείχε σε όλες τις προπαρασκευαστικές συνεδριάσεις της διάσκεψης της Μπίλντερμπεργκ και ήταν παρών μεταξύ των προσκεκλημένων, καθισμένος δίπλα στον Τσαρλς Δ. Τζάκσον.

Εν αγνοία λοιπόν των συμμετεχόντων, οι μυστικές υπηρεσίες του ΝΑΤΟ είναι οι κινητήριες δυνάμεις της υπόθεσης «Μπίλντερμπεργκ».
Οι Bernhard, Coleman και Van Zeeland χρησιμοποιούνται σαν ομπρέλες

Ο Χένρι Κίσινγκερ, μέλος του σκληρού πυρήνα
και υπεύθυνος για τις προσκλήσεις
Με τον κίνδυνο να δυσαρεστήσω τους δημοσιογράφους με φαντασία, οι οποίοι πιστεύουν να έχουν διακρίνει στην Μπίλντερμπεργκ μια επιθυμία για την δημιουργία μιας μυστικής παγκόσμιας διακυβέρνησης, αυτό το κλαμπ προσωπικοτήτων με επιρροή δεν είναι παρά μόνο ένα ισχυρό εργαλείο άσκησης πίεσης για την προώθηση των συμφερόντων του ΝΑΤΟ.
Είναι πολύ πιο σοβαρό και επικίνδυνο, γιατί είναι το ΝΑΤΟ που φιλοδοξεί να είναι μια μυστική κυβέρνηση που εγγυάται τη βιωσιμότητα του παγκόσμιου status quo και την επιρροή των ΗΠΑ.

Εξάλλου, η ασφάλεια της κάθε μεταγενέστερης συνεδρίασης, δεν θα παρέχεται από την φιλοξενούσα αστυνομία, αλλά από τους στρατιώτες της Συμμαχίας.

Ανάμεσα στους δέκα εγγεγραμμένους ομιλητές, υπήρξαν δύο πρώην πρωθυπουργοί (Guy Mollet, Γαλλία, Alcide de Gasperi, Ιταλία), τρεις υπεύθυνοι του Σχεδίου Μάρσαλ, το γεράκι του Ψυχρού Πολέμου (Paul H. Nitze) και κυρίως ένας πολύ ισχυρός τραπεζίτης, ο Νταίηβιντ Ροκφέλερ (David Rockefeller).

Σύμφωνα με τα προπαρασκευαστικά έγγραφα, είκοσι από τους συμμετέχοντες γνώριζαν περί τίνος πρόκειται.
Ήξεραν λίγο- πολύ με λεπτομέρεια, ποιοι τραβάνε τα σχοινιά και προετοίμαζαν εκ των προτέρων τις ομιλίες τους.
Είχαν προετοιμαστεί και οι πιο μικρές λεπτομέρειες και δεν άφησαν κανένα στοιχείο αυτοσχεδιασμού.
Αντιθέτως, οι πενήντα άλλοι συμμετέχοντες δεν γνώριζαν τίποτα!
Είχαν επιλεγεί για να επηρεάσουν τις κυβερνήσεις τους και τη κοινή γνώμη στις χώρες τους.
Το σεμινάριο οργανώθηκε για να τους πείσει και να τους ωθήσει να διαδώσουν τα μηνύματα που ήθελαν.

Οι παρεμβάσεις δεν αντιμετώπισαν τα μεγάλα διεθνή προβλήματα, αλλά ανέλυσαν την υποτιθεμένη ιδεολογική στρατηγική των Σοβιετικών και καθόρισαν το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί στον «ελεύθερο κόσμο».

Οι πρώτες παρεμβάσεις αξιολόγησαν την κομμουνιστική απειλή:
Οι «συνειδητοί κομμουνιστές» είναι άτομα που σκοπεύουν να θέσουν την πατρίδα τους στην υπηρεσία της Σοβιετικής Ένωσης για να επιβάλει ένα κολεκτιβιστικό σύστημα στο κόσμο. Θα πρέπει να καταπολεμηθούν. Αλλά αυτός ο αγώνας είναι δύσκολος, επειδή αυτοί οι «συνειδητοί κομμουνιστές» κρύβονται στην Ευρώπη πίσω από μια μάζα ψηφοφόρων που δεν γνωρίζουν τίποτα για τα σκοτεινά σχέδια τους και τους ακολουθούν με την ελπίδα καλύτερων κοινωνικών συνθηκών.

Σταδιακά, η ρητορική σκλήρυνε.
Ο «ελεύθερος κόσμος» πρέπει να αντιμετωπίσει την «παγκόσμια κομμουνιστική συνωμοσία», όχι μόνο γενικά, αλλά και απαντώντας σε συγκεκριμένες ερωτήσεις για τις επενδύσεις των ΗΠΑ στην Ευρώπη ή για την απόαποικιοποίηση.

Τέλος, οι ομιλητές κατέληξαν στο βασικό πρόβλημα, που οι Σοβιετικοί, όπως είπαν, εκμεταλλεύονται προς όφελος τους: για πολιτιστικούς και ιστορικούς λόγους οι ηγέτες του «ελεύθερου κόσμου» θα χρησιμοποιούν διαφορετικά επιχειρήματα στις ΗΠΑ και διαφορετικά στην Ευρώπη, ακόμα και αν μερικές φορές αντιφάσκουν μεταξύ τους.
Η πιο χαρακτηριστική υπόθεση είναι αυτή των εκκαθαρίσεων που οργανώθηκαν από το γερουσιαστή Μακάρθυ (McCarthy) στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν απαραίτητες για να σωθεί η δημοκρατία, αλλά η επιλεγείσα μέθοδος θεωρήθηκε στην Ευρώπη σαν μια μορφή ολοκληρωτισμού.

Το τελικό μήνυμα ήταν ότι δεν υπάρχει δυνατότητα διπλωματικής διαπραγμάτευσης, κανενός συμβιβασμού με τους «κόκκινους».
Πρέπει να αποφεύγεται πάση θυσία στους κομμουνιστές να διαδραματίσουν ένα ρόλο στη Δυτική Ευρώπη, αλλά θα χρειαστεί πονηριά: καθώς δεν μπορούμε να τους συλλάβουμε και να τους πυροβολήσουμε, θα πρέπει να τους εξουδετερώσουμε με διακριτικότητα, χωρίς οι ψηφοφόροι τους να το καταλάβουν.
Με λίγα λόγια, η ιδεολογία που αναπτύσσεται είναι αυτή του ΝΑΤΟ και της Gladio.
Δεν ειπώθηκε ποτέ ότι οι εκλογές θα ήταν κάλπικες, ούτε ότι θα δολοφονούσαν τους χλιαρούς, αλλά όλοι οι συμμετέχοντες συμφώνησαν ότι για να σωθεί ο «ελεύθερος κόσμος», θα έπρεπε η ελευθερία να τεθεί σε παρένθεση.

Παρά το γεγονός ότι η προτεινόμενη Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα (EDC) απέτυχε τρεις μήνες αργότερα κάτω από τα κτυπήματα των κομμουνιστών βουλευτών και των «εξτρεμιστών εθνικιστών» (δηλαδή, των γκωλικών) στο Γαλλικό Κοινοβούλιο, η Διάσκεψη θεωρήθηκε επιτυχής.
Σιγά – σιγά οι Δυτικοευρωπαίοι απέκτησαν όλο και μικρότερη συνείδηση των ελευθεριών που έχαναν ενώ μάθαιναν ολοένα και περισσότερο για τις ελευθερίες που στερούνταν οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης.

Η Μπίλντερμπεργκ γίνεται οργανισμός
Μια δεύτερη διάσκεψη πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία από 18 έως 20 Μαρτίου 1955. Στο Μπαρμπιζόν (Barbizon).
Συνειδητοποίησαν ότι αυτά τα συνέδρια θα είναι ετήσια και απαιτείται μια μόνιμη Γραμματεία.
Ο Πρίγκιπας Bernhard αποσύρεται, όταν πιάστηκε επ’ αυτόφωρο για αθέμιτη άσκηση επιρροής (σκάνδαλο Lockheed Martin).

Ο Ετιέν Νταβινιόν, Γενικός Γραμματέας
της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ
Παραδίδει στον πρώην Πρωθυπουργό της Βρετανίας Alec Douglas Home (1977-80) την Προεδρία που στη συνέχεια θα αποκτήσουν ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας και Πρόεδρος Walter Scheel (1981-1985), ο πρώην Διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας Eric Roll (1986-89), ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Peter Carrington (1990-1998) και τέλος ο πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ετιέν Νταβινιόν (από το 1999 μέχρι σήμερα).
Για πολλά χρόνια ο πρόεδρος της Λέσχης Bilderberg επικουρείται από δύο Γενικούς Γραμματείς, έναν για την Ευρώπη και τον Καναδά (τα υποτελή Κράτη) και έναν για τις ΗΠΑ (ο Φεουδάρχης), ενώ από το 1999 δεν υπάρχει παρά μόνο ένας γενικός γραμματέας.

Από χρόνο σε χρόνο, οι συζητήσεις επαναλαμβάνονται και γίνονται άκρως περιττές, ώστε χρειάζεται να αλλάζουν οι επισκέπτες.
Υπάρχει πάντα ένας σκληρός πυρήνας που προετοιμάζει το σεμινάριο εκ των προτέρων και οι νεοφερμένοι που διδάσκονται την αναθεωρημένη ατλαντική ρητορική εκείνης της στιγμής.

Αυτή την εποχή, τα ετήσια σεμινάρια συγκεντρώνουν πάνω από 120 συμμετέχοντες, από τους οποίους το ένα τρίτο αποτελούν τον σκληρό πυρήνα.
Οι τελευταίοι επιλέγονται από τη Συμμαχία βάσει της σημασίας των σχέσεων τους και της ικανότητάς τους να επηρεάζουν, ανεξαρτήτως των καθηκόντων τους, την κοινωνία. Έτσι, παραμένουν μέλη αυτού του σκληρού πυρήνα ακόμη όταν αλλάζουν εργασία.
Ακολουθεί στο τέλος του άρθρου, ο ακριβής κατάλογος του σκληρού πυρήνα, συμπεριλαμβανομένων των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου, τα οποία χρησιμοποιούνται σαν καθρέφτης για τους επισκέπτες, και άλλα λιγότερο επίλεκτα μέλη να μην τρομάξουν οι νεοεισερχόμενοι.

Οι συμμετέχοντες στη Λέσχη δεν δεσμεύουν τις εταιρείες ή ιδρύματα όπου εργάζονται.
Ωστόσο, είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε την ποικιλομορφία των επαγγελματικών τομέων τους.

Το λόμπι της ισχυρότατης παγκόσμιας στρατιωτικής οργάνωσης
Τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός των θεμάτων που συζητήθηκαν στα ετήσια σεμινάρια έχει αυξηθεί σύμφωνα με τη διεθνή επικαιρότητα.
Αλλά αυτό δεν μας λέει τίποτα, γιατί αυτές οι συζητήσεις δεν έχουν κανένα αντικείμενο από μόνες τους, είναι απλά δικαιολογίες για να περάσουν τα μηνύματα.
Δυστυχώς, δεν είχαμε πρόσβαση στα πιο πρόσφατα προπαρασκευαστικά έγγραφα και μπορούμε μόνο να κάνουμε εικασίες για τα συνθήματα που προσπαθεί το ΝΑΤΟ να μεταδώσει μέσω αυτών των διαμορφωτών της κοινής γνώμης.

Η φήμη της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ οδήγησε ορισμένους συγγραφείς να της εκχωρήσουν δυνατότητες διορισμού.
Για παράδειγμα, αναφέρθηκε ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, ο Μπαράκ Ομπάμα και η Χίλαρυ Κλίντον εξαφανίστηκαν για μία ημέρα, στις 6 Ιουνίου 2008, για να διαπραγματευτούν, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, το τέλος της αντιπαλότητας τους.
Στην πραγματικότητα πήγαν στο ετήσιο σεμινάριο της Λέσχης Μπίντερμπεργκ στη Chantilly (Βιρτζίνια, ΗΠΑ).
Την επόμενη μέρα, η κα Κλίντον ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τον αγώνα. Μερικοί συγγραφείς κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η απόφαση ελήφθη κατά τη συνεδρίαση της Λέσχης.
Αυτό δεν είναι λογικό, δεδομένου ότι η απόφαση ήταν βέβαιη τις τρεις τελευταίες ημέρες λόγω του αριθμού των εκλεκτόρων για τον γερουσιαστή Ομπάμα στην επιτροπή ανάδοχης του Δημοκρατικού Κόμματος.

Σύμφωνα με την πηγή μας, κάτι άλλο συνέβη.
Ο Μπαράκ Ομπάμα και η Χίλαρυ Κλίντον σύναψαν μια οικονομική και πολιτική συμφωνία.
Ο γερουσιαστής Ομπάμα γέμισε το ταμείο της αντιπάλου του και της πρόσφερε μια θέση στη διοίκησή του (η κ. Κλίντον αρνήθηκε την αντιπροεδρία και επέλεξε το Υπουργείο Εξωτερικών) σε αντάλλαγμα για την ενεργή υποστήριξή της κατά τη διάρκεια της εκστρατείας κατά του ρεπουμπλικάνου υποψήφιου Μακέιν .
Στη συνέχεια, οι δύο ηγέτες εισήχθησαν από τον James A. Johnson στη διάσκεψη της Μπίλντερμπεργκ, όπου διαβεβαίωσαν τους συμμετέχοντες ότι θα συνεργαστούν.
Από πολύ καιρό πριν, ο Μπαράκ Ομπάμα ήταν ο υποψήφιος του ΝΑΤΟ.
Ο κ. Ομπάμα και η οικογένειά του δούλευαν πάντα για τη CIA και το Πεντάγωνο [ 3 ].
Οι πρώτες χρηματοδοτήσεις της εκστρατείας του χορηγήθηκαν από το Στέμμα της Αγγλίας μέσω του επιχειρηματία Nadhmi Auchi.
Παρουσιάζοντας τον μαύρο γερουσιαστή στα μέλη της Μπίλντερμπεργκ, η Ατλαντική Συμμαχία διοργάνωνε, σε παγκόσμια κλίμακα, τις διεθνείς δημόσιες σχέσεις του μελλοντικού προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.

Επίσης, αναφέρθηκε ότι η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ οργάνωσε ένα αυτοσχέδιο δείπνο, εκτός σεμιναρίου, στις 14 Νοεμβρίου 2009 στο Chateau de Val Duchesse, που ανήκει στον βασιλιά του Βελγίου.
Ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου Herman van Rompuy εκφώνησε μια ομιλία.
Ωστόσο, πέντε ημέρες αργότερα εξελέγη πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Και πάλι, μερικοί συγγραφείς συμπέραναν λάθος ότι η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ ήταν το «kingmaker».

Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν θα μπορούσε να επιλεγεί εκτός των κύκλων του ΝΑΤΟ αφού –να το θυμίσουμε- η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύθηκε από τις μυστικές ρήτρες του Σχεδίου Μάρσαλ.
Και αυτή η επιλογή έπρεπε να εγκριθεί από τα κράτη μέλη.
Αυτό το είδος απόφασης απαιτεί μακρόχρονες διαπραγματεύσεις και δεν παίρνεται σε ένα δείπνο μεταξύ φίλων.

Επίσης σύμφωνα με την πηγή μας, ο Πρόεδρος της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ Ετιέν Νταβινιόν, συγκάλεσε αυτό το εξαιρετικό δείπνο για να παρουσιάσει τον van Rompuy στους κύκλους επιρροής του.
Το πράγμα ήταν ακόμη περισσότερο αναγκαίο διότι το πρώτο πρόσωπο που κατέλαβε τη νέα θέση του προέδρου της Ένωσης ήταν εντελώς άγνωστο έξω από τη χώρα του.
Κατά τη διάρκεια του δείπνου, ο κ. Van Rompuy παρουσίασε το πρόγραμμα του για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού φόρου για τη άμεση χρηματοδότηση των θεσμικών οργάνων της Ένωσης, χωρίς να περάσουν από τα κράτη μέλη.
Τα μέλη της Μπίλντερμπεργκ ανέλαβαν την υποχρέωση να διακηρύξουν παντού όπου μπορούσαν, ότι γνωρίζουν τον Herman von Rompuy και επιβεβαιώνουν τις ικανότητες του για να προεδρεύει την Ένωση.

Ο Νταίηβιντ Ροκφέλερ, το αρχαιότερο μέλος
της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ
Η πραγματικότητα για τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ είναι λοιπόν λιγότερη ρομαντική από ότι φαντάστηκαν ορισμένοι επιτυχείς συγγραφείς.
Η απίστευτη ανάπτυξη των στρατιωτικών δυνάμεων για την εξασφάλιση της ασφάλειας της δεν αποσκοπεί τόσο στην προστασία της παρά στον εντυπωσιασμό των συμμετεχόντων.
Δεν δείχνουν τη δύναμή τους, αλλά δείχνει ότι η μόνη πραγματική εξουσία στη Δύση, είναι το ΝΑΤΟ.
Οι επισκέπτες είναι ελεύθεροι να την στηρίζουν και να στηρίζονται από αυτήν ή να την καταπολεμήσουν και να συνθλίβονται αδυσώπητα.

Επιπλέον, αν και η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ ανάπτυξε στην αρχή μια αντι-κομμουνιστική ρητορική, δεν στράφηκε εναντίον της ΕΣΣΔ και τώρα δεν στράφηκε εναντίον της Ρωσίας.
Ακολουθεί τη στρατηγική της Συμμαχίας που δεν είναι ένα σύμφωνο κατά της Μόσχας, αλλά για την άμυνα –και την ενδεχομένη επέκταση- της ζώνης επιρροής της Ουάσιγκτον.
Στην ίδρυση του, το ΝΑΤΟ ήλπιζε να ενσωματώσει την Σοβιετική Ένωση, που θα ισοδυναμούσε με τη δέσμευση από τη Μόσχα να μην αμφισβητήσει τη διαίρεση του κόσμου μετά την διάσκεψη του Πότσνταμ και της Γιάλτας.

Πρόσφατα, η Συμμαχία καλωσόρισε τον Πρόεδρο Ντμίτρι Μεντβέντεφ στη Σύνοδο Κορυφής της Λισσαβόνας και πρότεινε στην Ρωσία να ενωθεί.
Δεν θα επρόκειτο για υποταγή, αλλά για αναγνώριση της Νέας Παγκοσμίας Τάξης, στην οποία όλη η Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη πέρασε στην τροχιά των ΗΠΑ.
Η προσχώρηση της Ρωσίας θα ήταν κατά κάποιο τρόπο μια Συνθήκη Ειρήνης: Η Μόσχα θα αποδέχονταν την ήττα της στον Ψυχρό Πόλεμο και την νέα διαίρεση του κόσμου.
Στην περίπτωση αυτή, η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ θα προσκαλεί και Ρώσους στις ετήσιες συναντήσεις της.
Δεν θα τους ζήταγε να επηρεάσουν την κοινή γνώμη της Ρωσίας για να την εξαμερικανίσουν, αλλά να την πείσουν να παραιτηθεί από τα όνειρα του μεγαλείου του παρελθόντος.



[ 1 ] Η ΔΑΠ είναι ένα πρόγραμμα που στόχευε στη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού στρατού ενταγμένου στο ΝΑΤΟ. Απορρίφθηκε από το Γαλλικό Κοινοβούλιο το 1954 με πρωτοβουλία των γκωλικών και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Έπρεπε να περιμένουμε το 2010-11 για να βρει αυτό το σχέδιο το ντεμπούτο του με την γαλλο-βρετανική συμμαχία μέσα στο ΝΑΤΟ και τον πόλεμο της Λιβύης.
[ 2 ] " Οι μυστικοί στρατοί του ΝΑΤΟ ", του Daniele Ganser.
[ 3 ] " Η κρυφή βιογραφία του Ομπάμα: μια οικογένεια στην υπηρεσία της CIA »(2 μέρη), από τον Wayne Madsen, Δίκτυο Βολταίρος, στις 30 Αυγούστου και 20 Σεπτέμβρη 2010.



Διοικητικό Συμβούλιο
Josef Ackermann

Ελβετός τραπεζίτης, επικεφαλής της Deutsche Bank, Αντιπρόεδρος του Φόρουμ του Νταβός.
Roger C.Altman

U. S. Banker, πρώην σύμβουλος της εκστρατείας για να Τζον Κέρι και Χίλαρι Κλίντον, διευθυντής της επενδυτικής τράπεζας Evercore Partners Inc.
Francisco Pinto Balsemão

Ο πρώην σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Πορτογαλίας (1981-1983), πρόεδρος και ιδρυτής της μεγαλύτερης ομάδας της SIC πορτογαλικό τηλεοπτικό κανάλι. (Τ)
Fran Bernabe

αφεντικό της Telecom Italia (Τ)
Henri de Castries

Διευθύνων Σύμβουλος της γαλλικής ασφαλιστικής AXA
Juan Luis Cebrian

Διευθυντής του ομίλου μέσων ενημέρωσης Prisa και μετάδοσης στα ισπανικά.
W. Edmund Clark

Καναδός τραπεζίτης, PDF, Toronto-Dominion Bank Financial Group
Ο Kenneth Clarke

Πρώην Αντιπρόεδρος της British American Tobacco (1998-2007), Σφραγιδοφύλακας και υπουργός Δικαιοσύνης, Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κινήματος στο Ηνωμένο Βασίλειο.
George A.David

Διευθύνων Σύμβουλος της Coca-Cola Ελλάδος.
Etienne Davignon

Βέλγος επιχειρηματίας, πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (1981-1985), νυν Αντιπρόεδρος της Suez-Tractebel.
Anders Eldrup

Διευθύνων Σύμβουλος της δανικής εταιρείας DONG Energy πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Τόμας Έντερς

Διευθυντής της Airbus.
Victor Halberstadt

Καθηγητής Οικονομικών στο ολλανδικό Πανεπιστήμιο του Leiden, συμβουλεύει διάφορες εταιρείες όπως η Goldman Sachs και η Daimler-Chrysler.
James A.Johnson

ΗΠΑ, ήταν ο κύριος συντελεστής για το Δημοκρατικό Κόμμα και αρχιτέκτονας της υποψηφιότητας του Μπαράκ Ομπάμα. Είναι αντιπρόεδρος της Περσέα επενδυτικής τράπεζας.
John Kerr των Kinlochard

Ο πρώην πρεσβευτής του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ουάσιγκτον, ο αντιπρόεδρος της Βασιλικής Ολλανδικής ομάδας Shell Oil (Τ)
Klaus Kleinfeld

Γερμανός, Διευθύνων Σύμβουλος του γίγαντα αλουμινίου των ΗΠΑ, Alcoa.
Μουσταφά V. Koç

Διευθύνων Σύμβουλος της Koç Holding, η πρώτη τουρκική εταιρεία.
Marie-Josée Kravis Drouin-

Οικονομική αρθρογράφος σε έντυπα και ραδιοτηλεοπτικά μέσα στον Καναδά. Ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Hudson πολύ μιλιταριστική. Είναι η τρίτη σύζυγος του Ερρίκου Kravis.
Jessica T.Mathews

Η πρώην διευθύντρια του Global Υποθέσεων στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών. Τρέχουσα διευθύντρια του Ιδρύματος Carnegie.
Thierry de Montbrial

Οικονομολόγος, ιδρυτικός διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (IFRI) και της Παγκόσμιας Πολιτικής Διάσκεψης .
Mario Monti

Ιταλός οικονομολόγος, πρώην Ευρωπαίος Επίτροπος Ανταγωνισμού (1999-2005), συν-ιδρυτής της Ομάδας Spinelli για τον ευρωπαϊκό φεντεραλισμό.
Egil Myklebust

Πρώην πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της νορβηγικής Scandinavian Airlines System (SAS).
Matthias Nass

Αναπληρωτής Διευθυντής της γερμανικής εφημερίδας Die Zeit
Jorma Ollila

Φινλανδή επιχειρηματίας, πρώην Διευθύνουσα Σύμβουλος της Nokia, και νυν πρόεδρος της Βασιλικής Ολλανδικής ομάδας Shell Oil.
Richard N.Μαργαριτάρι

Πρώην Πρόεδρος του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας στο Πεντάγωνο, αλλά και ένας βασικός ηγέτης της στρωσιανής σχολής (δάσκαλος Leo Strauss)
Heather Reisman

Καναδική Διευθύνουσα Σύμβουλος της Publishing Group Indigo-κεφαλαίων.
Rudolf Scholten

Ο πρώην αυστριακός υπουργός Οικονομικών, Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας.
Peter D.Sutherland

Ο πρώην ιρλανδός Ευρωπαίος Επίτροπος για τον ανταγωνισμό, τότε Γενικός Διευθυντής του ΠΟΕ. Πρώην διευθυντής της BP. Νυν πρόεδρος της Goldman Sachs International. Πρώην Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού τμήματος της Τριμερούς Επιτροπής, και ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Στρογγυλής Τράπεζας Βιομηχάνων, τώρα επίτιμος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κινήματος της Ιρλανδίας.
Ι. Μάρτιν Τέιλορ

Ο πρώην Βρετανός βουλευτής, διευθύνων σύμβουλος του γίγαντα χημικών και μεταποίησης αγροτικών προϊόντων της Syngenta.
Peter A.Thiel

Διευθύνων Σύμβουλος της PayPal, πρόεδρος της Clarium Capital Management μέτοχος του Facebook.
Daniel L.Vasella

Διευθύνων Σύμβουλος της ελβετικής φαρμακευτικής Novartis.
Jacob Wallenberg

Σουηδός τραπεζίτης, είναι ένας σκηνοθέτης πολλών πολυεθνικών εταιρειών.


Τα μέλη του κρυφού πυρήνα
Καρλ Μπιλντ

Ο πρώην Φιλελεύθερος πρωθυπουργός της Σουηδίας (1991-94), πρώην ειδικός απεσταλμένος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Εθνών στα Βαλκάνια (1995-97, 1999-2001), νυν Υπουργό Εξωτερικών. (Τ)
Oscar Bronner

Διευθύνων Σύμβουλος της αυστριακή εφημερίδα Der Standard .
Timothy Γ.Collins

ΗΠΑ, διευθυντής του επενδυτικού κεφαλαίου Ripplewood. (Τ)
John Elkann

Διευθύνων Σύμβουλος του ιταλικού ομίλου Fiat Auto (ο παππούς του Gianni Agnelli ήταν για σαράντα χρόνια ένας από τους ηγέτες της Ομάδας Bilderberg. Έχει κληρονομήσει την οικογενειακή περιουσία μετά το θάνατο του παππού του Giovanni και τον πρόωρο θάνατο του Edoardo, θείου του. Ωστόσο, αστυνομικές πηγές ήταν πεπεισμένες ότι ο Edoardo δολοφονήθηκε μετά την προσχώρηση του στο σιιτικό ισλαμιστή, ώστε ο πλούτος να παραμείνει στο εβραϊκό μέρος της οικογένειας).
Martin S.Feldstein

Ο πρώην οικονομικός σύμβουλος του Ρόναλντ Ρέιγκαν (1982-84), και νυν οικονομικός σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα. Ήταν, επίσης, σύμβουλος του Τζορτζ Μπους. Διδάσκει στο Χάρβαρντ. (Τ)
Ο Χένρι Κίσινγκερ

Ο πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας και Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, κεντρική φιγούρα του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ. Πρόεδρος της εταιρείας συμβούλων Kissinger Associates.
Henry R. Kravis

ΗΠΑ, διαχειριστής της KKR. Διοργάνωσε έναν σημαντικό έρανο για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Neelie Kroes

Ολλανδή πρώην φιλελεύθερη υπουργός Μεταφορών, Ευρωπαία Επίτροπος αρμόδια για τον ανταγωνισμό και νυν για την ψηφιακή κοινωνία.
Bernardino Leon

Ισπανός διπλωμάτης, ο Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας της Σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Χοσέ Λουίς Θαπατέρο.
Frank McKenna

Πρώην μέλος της Ελεγκτικής Επιτροπής, καναδική υπηρεσία πληροφοριών ασφάλειας, πρέσβης του Καναδά στην Ουάσιγκτον (2005-06), Αντιπρόεδρος της Toronto-Dominion Bank.
Βεατρίκη της Ολλανδίας

Βασίλισσα της Ολλανδίας. Είναι η κόρη του Πρίγκιπα Bernhard.
George Osborne

Βρετανός υπουργός Οικονομικών. θεωρείται νεο-συντηρητικός Ευρωσκεπτικιστής. Αντίθετος στη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Robert S.Prichard

Καναδός οικονομολόγος, διευθυντής της Torstar.
David Rockefeller

Ο πατριάρχης μιας μεγάλης σειράς των τραπεζιτών. Είναι το παλαιότερο μέλος του πυρήνα της Μπίλντερμπεργκ. Είναι επίσης πρόεδρος της Τριμερούς Επιτροπής, μια παρόμοια οργάνωση που ενσωματώνει και ασιάτες.
James D.Wolfensohn

Αυστραλός, ο οποίος πήρε την αμερικανική υπηκοότητα για να γίνει Πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας (1995-2005), νυν διευθυντής της εταιρείας συμβούλων επιχειρήσεων Wolfensohn & Co
Robert B.Zoellick

Διπλωμάτης των ΗΠΑ, πρώην εκπρόσωπος των Ηνωμένων Πολιτειών Εμπορίου (2001-05), σημερινός πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας.


Thierry Meyssan
Γάλλος λόγιος, ιδρυτής και πρόεδρος του Δικτύου Βολταίρου και της διάσκεψης του άξονα για την Ειρήνη. Δημοσιεύει τις αναλύσεις του για την εξωτερική πολιτική στον αραβικό τύπο, στη Λατινική Αμερική και στη Ρωσία. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά:
Ο απίστευτος σφετερισμός: Μέρος 2 (2007).

Πηγή:infognomonpolitics

Ο πραγματικός λόγος για την επέμβαση στη Λιβύη.





Αρκετοί σχολιαστές και αρθρογράφοι έχουν προβληματιστεί από το πραγματικά περίεργο γεγονός. ότι οι επαναστάτες της Λιβύης βρήκαν το χρόνο να συστήσουν τη δική τους κεντρική τράπεζα, πριν καν φτιάξουν κυβέρνηση.
Το Economic Policy Journal γράφει: «Ποτέ άλλοτε δεν ακούστηκε, εν μέσω εξέγερσης, να δημιουργείται μια κεντρική τράπεζα. Άρα δεν μιλάμε για κάποιους άξεστους αντάρτες, και μάλλον υπάρχουν κάποιες πολύ ισχυρές επιρροές.».

Το CNBC αναρωτιέται: «Πρώτη φορά βλέπουμε επαναστατική ομάδα να προχωρά σε δημιουργία κεντρικής τράπεζας εν μέσω εξέγερσης. Πόσο ισχυροί έχουν γίνει αυτοί οι κεντρικοί τραπεζίτες;».
Μια άλλη ανωμαλία, σε σχέση με την επίσημη δικαιολογία της επέμβασης της Λιβύη είναι η εξής: Υποτίθεται πως η επέμβαση έγινε για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα στοιχεία όμως άλλα λένε. Σύμφωνα με το Fox News, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ επαινεί τη Λιβύη που «έχει κάνει τα ανθρώπινα δικαιώματα προτεραιότητα, και που προστατεύει νομικά τους πολίτες της».
Μια ρωσική αποστολή ιατρών, αναφέρει σε επίσημη αναφορά της προς τον πρόεδρο Medvedev ότι ελάχιστοι λαοί έχουν τόσες ανέσεις όσες ο λαός της Λιβύης. Διαθέτουν πολύ καλά νοσοκομεία και δωρεάν περίθαλψη. Τα νέα ζευγάρια επιδοτούνται, τα αυτοκίνητα κοστίζουν πολύ φτηνά, τα καύσιμα είναι επίσης φτηνά, οι αγρότες δεν φορολογούνται, κλπ.
Ακόμη κι αν όλα αυτά είναι προπαγάνδα, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο Καντάφι έφερε νερό στην έρημο, κατασκευάζοντας το μεγαλύτερο αρδευτικό έργο στην ιστορία, αξίας $33 δισ.
Η εξήγηση ότι όλα έγιναν για το πετρέλαιο είναι επίσης προβληματική. Η χώρα παράγει μόλις το 2% του παγκόσμιου πετρελαίου. Το κενό μπορεί κάλλιστα να αναπληρωθεί από τα αποθεματικά της Σ. Αραβίας. Άρα γιατί αυτή η σπουδή για δημιουργία κεντρικής τράπεζας;
Υπάρχει μια συνέντευξη του Αμερικανού στρατηγού ε.α Wesley Clark, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Όπως λέει ο στρατηγός, το 2001 τον ενημέρωσαν πως η Αμερική σκοπεύει να πολεμήσει με το Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο, τη Σομαλία, το Σουδάν, το Ιράν, και τη Λιβύη.
Τι κοινό έχουν αυτές οι χώρες; Σε τραπεζικό επίπεδο, καμία τους δεν αποτελεί μέλος της Bank for International Settlements (BIS). Αυτό το στοιχείο τις εξαιρεί από το μακρύ χέρι των ελέγχων της «κεντρικής τράπεζας των κεντρικών τραπεζών» της Ελβετίας.
Οι πιο ανυπότακτες όλων είναι η Λιβύη και το Ιράκ. Και οι δυο έχουν ήδη δεχτεί επίθεση. Στο Examiner.com αναφέρεται πως 6 μήνες πριν οι ΗΠΑ μπουν στο Ιράκ, η χώρα είχε προχωρήσει στην αποδοχή ευρώ αντί δολαρίων για το πετρέλαιό της. Αυτή η κίνηση απειλούσε τη παγκόσμια κυριαρχία του δολαρίου ως «πετροδολάριο».
Σύμφωνα με ρωσικά δημοσιεύματα, ο Καντάφι είχε ξεκινήσει προσπάθεια άρνησης του δολαρίου και του ευρώ, και κάλεσε τις αφρικανικές και αραβικές χώρες να πουλάνε πετρέλαιο σε ένα νέο νόμισμα, το χρυσό δηνάριο. Μάλιστα προωθούσε την ιδέα μιας ενωμένης Αφρικής με 200 εκατομμύρια κατοίκους, που θα χρησιμοποιούσε αυτό το νέο νόμισμα. Οι μόνοι αντίθετοι στη πρόταση του ήταν η Νότιος Αφρική και ο επικεφαλής του Αραβικού Συνδέσμου. Αυτή η πρωτοβουλία θεωρήθηκε ως απειλή για την οικονομική σταθερότητα του πλανήτη, τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την ΕΕ. Ο Καντάφι όμως δεν φάνηκε να πτοείται.
Και έτσι ξαναγυρνάμε στο αίνιγμα της νέας λιβυκής κεντρικής τράπεζας. Όπως αναφέρει το Market Oracle, η κεντρική τράπεζα της Λιβύης είναι 100% κρατική. Η κυβέρνηση τυπώνει το δικό της χρήμα (δηνάριο) μέσω της δικής της τράπεζας. Η χώρα είναι αυτάρκης, διαθέτει πόρους, είναι κυρίαρχη, και συνεπώς μπορεί να ορίζει την οικονομική της μοίρα. Το μεγάλο πρόβλημα των τραπεζικών καρτέλ της παγκοσμιοποίησης είναι ότι για να κάνουν δουλειές με τη Λιβύη, πρέπει να περάσουν από τη κεντρική της τράπεζα, και το εθνικό της νόμισμα, στα οποία όμως δεν έχουν καμιά επιρροή. Για αυτό και η διάλυση αυτής της τράπεζας μπορεί να μην αναφέρεται στις ομιλίες του Ομπάμα και του Σαρκοζί, αλλά σίγουρα αποτελεί βασικό λόγο για την επίθεσή τους στον Καντάφι.
Η Λιβύη δεν διαθέτει μόνο πετρέλαιο. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, η κεντρική της τράπεζα έχει περίπου 144 τόνους χρυσού στα θησαυροφυλάκια της. Με αυτόν τον θησαυρό, ποιος χρειάζεται την BIS, ή το ΔΝΤ και τους κανόνες του;
Για αυτό ας εξετάσουμε τους κανόνες της BIS και την επίδρασή τους στις τοπικές οικονομίες. Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της BIS, οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να έχουν ως κύριο σκοπό τους την σταθερότητα των τιμών. Και θα πρέπει να είναι ανεξάρτητες από τις κυβερνήσεις, ώστε να μην επηρεάζονται από πολιτικές βουλήσεις. Θα πρέπει να υπάρχει σταθερή χρηματική προσφορά, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται την επιβάρυνση του λαού με ξένο χρέος. Οι κεντρικές τράπεζες αποθαρρύνονται από το να τυπώνουν χρήμα, και να το χρησιμοποιούν για το καλό του κράτους, είτε άμεσα, είτε ως δάνειο.
Σύμφωνα με άρθρο της Asia Times του 2002, «οι κανόνες της BIS εξυπηρετούν απλά το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα, ακόμη και εις βάρος των εθνικών οικονομιών. Η BIS κάνει στα εθνικά τραπεζικά συστήματα αυτό που το ΔΝΤ κάνει στα εθνικά νομισματικά καθεστώτα. Οι εθνικές οικονομίες που πέφτουν θύμα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, δεν εξυπηρετούν πλέον τα εθνικά συμφέροντα».
Η άποψη είναι ότι αν μια κυβέρνηση δανειστεί από δική της κεντρική τράπεζα, αυτό οδηγεί σε πληθωρισμό. Αν δανειστεί όμως από ξένες τράπεζες ή από το ΔΝΤ, αυτό δεν ισχύει. Στη πραγματικότητα όμως όλες οι τράπεζες τυπώνουν τα χρήματα που δανείζουν, είτε είναι ιδιωτικές, είτε κρατικές. Το περισσότερο καινούργιο χρήμα σήμερα προέρχεται από τραπεζικό δανεισμό. Αν το δανειστείς από κρατική κεντρική τράπεζα, είναι σχεδόν πάντα χωρίς επιτόκιο, και αυτό αποδείχθηκε ότι μειώνει το κόστος των δημοσίων προγραμμάτων κατά 50% (μέσο όρο).
Έτσι ακριβώς λειτουργεί το σύστημα της Λιβύης. Και έτσι εξηγείται το πώς η Λιβύη βρίσκει χρήματα για δωρεάν εκπαίδευση και δωρεάν ιατρική περίθαλψη. Έτσι μπορεί και δίνει στα νέα ζευγάρια άτοκα δάνεια ύψους $50.000. Και έτσι βρέθηκαν τα $33 δισ. που έφτιαξαν το πελώριο αρδευτικό έργο στη έρημο. Μάλιστα, οι σφοδροί αεροπορικοί βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ απειλούν τώρα το συγκεκριμένο έργο.
Άρα, ο πόλεμος είναι για το πετρέλαιο ή για τις τράπεζες; Μπορεί και για τα δυο. Μπορεί και για το νερό. Αν διαθέτει ενέργεια, νερό, και άφθονη πίστωση για να δημιουργήσει υποδομές, τότε ένα κράτος δεν χρειάζεται ξένους δανειστές. Και αυτή είναι η απειλή που προκαλεί η Λιβύη. Το να δείξει στον κόσμο τι είναι δυνατόν να γίνει.
Τα περισσότερα κράτη μπορεί να μην διαθέτουν πετρέλαιο, διαθέτουν όμως νέες τεχνολογίες, που μπορούν να καταστήσουν τις οικονομίες τους μη εξαρτώμενες από το πετρέλαιο, ειδικά αν μπορούν να δανειστούν από κρατικές κεντρικές τράπεζες, μειώνοντας στο μισό τα έξοδά τους.
Η ανεξαρτησία από την εξάρτηση της ενέργειας ελευθερώνει τις χώρες από τα δίχτυα των διεθνών τραπεζιτών, και από την ανάγκη να μετατοπίσουν την παραγωγή της οικονομίας του από την εσωτερική αγορά στη διεθνή αγορά, έτσι ώστε να αποπληρώσουν τα δάνειά τους.
Αν πέσει η κυβέρνηση του Καντάφι, θα είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε αν η νέα κεντρική τράπεζα σπεύσει να ενταχθεί στην BIS, και αν η εθνικοποιημένη πετρελαϊκή βιομηχανία πουληθεί σε επενδυτές, και τέλος αν η ιατρική περίθαλψη αλλά και η παιδεία, συνεχίσουν να είναι δωρεάν.
S.A. από Prison Plane