Κυριακή 12 Ιουνίου 2011

Και αυτός πηγαίνει Σύνταγμα…


Σία Κοσιώνη

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον το debate που αναπτύσσεται παντού και, φυσικά, και στο aixmi.gr γύρω από την κινητοποίηση των Ελλήνων αγανακτισμένων. Ομολογώ ότι δυο εβδομάδες τώρα που ο κόσμος «πάει πλατεία», βασανίζω το μυαλό μου να διαμορφώσω άποψη. Είμαι υπέρ ή κατά; Μπορεί όλο αυτό να βγάλει κάπου ή δεν μπορεί; Μπορεί να εκτροχιαστεί ή όχι; Απειλεί τη Δημοκρατία ή μήπως την ενισχύει;

Ως νέο φαινόμενο, πρωτόγνωρο στα ελληνικά χρονικά, το κίνημα των αγανακτισμένων σε προκαλεί να το ερμηνεύσεις, να το χαρτογραφήσεις, να το προβλέψεις…

Προσωπικά διαπίστωσα ότι ματαιοπονώ…

Ο κύριος Τάκης μένει στον 2ο όροφο. {Συνταξιούχος ναυτικός} με κόρη φοιτήτρια στην περιφέρεια. Άνθρωπος «αθόρυβος» και πάντα μες στο χαμόγελο. Του έκοψαν τη σύνταξη και τα λεφτά πια δεν του φτάνουν. Πηγαίνει Σύνταγμα.

Ο Βαγγέλης με τη δουλειά του δε βγαίνει. Τα πράγματα πάνε κατά διαόλου. Σκέφτεται να τα παρατήσει όλα και να πάει στο χωριό του να ασχοληθεί με τη γη. Το έχουν ήδη κάνει δυο φίλοι του. Πηγαίνει Σύνταγμα.

Η Μαρία είναι εθισμένη στα social media και έχει εκστασιαστεί με τη δύναμή τους. «Το twitter μου άλλαξε τη ζωή» μας δήλωσε μία μέρα και συγκαλέσαμε έκτακτο συμβούλιο υπό τον τίτλο «Η φίλη μας δεν είναι καλά». Πηγαίνει Σύνταγμα.

Η Μυρτώ είναι κολλητή της Μαρίας. Πηγαίνει Σύνταγμα.

Η Γιούλη πεθαίνει για χαβαλέ. Για νέες εμπειρίες, γνωριμίες, θόρυβο, κόσμο, ωραίες καταστάσεις… Πηγαίνει Σύνταγμα.

Ο Γιώργος είναι 38. Έχει δύο πτυχία. Είναι απολυμένος και άνεργος εδώ και εννέα μήνες. Πνίγεται. Απογοητεύεται. Μαραζώνει. Μετανιώνει που δεν έμεινε για πάντα στο Λονδίνο. Πάει Σύνταγμα.

Ο Χρήστος είναι φοιτητής, οργανωμένος σε αριστερή παράταξη. Οραματίζεται την επανάσταση που θα οδηγήσει στις μεγάλες ανατροπές. Πηγαίνει Σύνταγμα.

Η Ελένη είναι νοικοκυρά με δυο παιδιά. Όλη μέρα τρέχει. Στο σχολείο, τα αγγλικά, τα γαλλικά, το κολυμβητήριο. Μαγειρεύει, καθαρίζει, τακτοποιεί. Έχει μονίμως νεύρα και ολημερίς ψέλνει «Μια ζωή για τους άλλους. Για μένα τίποτα». Πηγαίνει Σύνταγμα.

Τι είναι λοιπόν το Σύνταγμα; Είναι οι αγωνίες μας; Είναι ο φόβος που έγινε δύναμη; Είναι η απογοήτευσή μας; Είναι το ξεβόλεμά μας; Είναι οι τύψεις μας; Είναι μόδα;

Και πού μπορεί να μας βγάλει; Μπορεί να γεννήσει μία νέα πολιτική δύναμη; Μπορεί να δώσει τη χαριστική βολή στο εξουθενωμένο και απαξιωμένο πολιτικό μας σύστημα; Μπορεί να παρασύρει σε μονοπάτια βίας και μηδενισμού; Μπορεί όπως ξαφνικά εμφανίστηκε, το ίδιο ξαφνικά να ξεφουσκώσει και να εξανεμιστεί;

Αποφάσισα ότι δε θέλω να εξηγήσω τι είναι το Σύνταγμα. Δε θέλω γιατί δεν μπορώ. Όπως δεν μπορώ να βλέπω και να ακούω αυτούς που κάνουν πως μπορούν. Μέχρι λοιπόν να μπορέσουμε, ας περιοριστούμε στην επίδρασή του στο σημερινό σκηνικό. Ό,τι κι αν είναι, το Σύνταγμα έχει ταρακουνήσει. Έχει θορυβήσει. Έχει προβληματίσει. Έχει τρομάξει. Έχει, με άλλα λόγια, μεταβληθεί σε έναν παράγοντα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί. Αν θα μπορέσει να γίνει και ρυθμιστικός παράγοντας των από εδώ και στο εξής εξελίξεων μένει να αποδειχθεί.

Κάθε ένας από τους «αγανακτισμένους» μπορεί να εξηγήσει τους λόγους που τον κάνουν να «πηγαίνει πλατεία». Λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να απαντήσουν στο πού θα οδηγήσει όλο αυτό. «Τι περιμένεις να βγει;» ρώτησα το Βαγγέλη. «Δεν ξέρω. Ίσως τίποτα» μου λέει. «Ίσως απλά ένα μήνυμα που θα λέει ότι είμαστε εδώ και αν χρειαστεί και πάλι στο μέλλον ξέρουμε πού και πώς θα ξαναβρεθούμε».

Ποιά είναι όλη η αλήθεια;


της Ελίνας Γαληνού

Το θρίλερ "ελληνικό ζήτημα" συνεχίζεται υπό μορφή σήριαλ. Μετά την προτροπή του Προέδρου των ΗΠΑ προς τη γερμανίδα καγκελάριο "στηρίξτε την Ελλάδα...", ξαφνικά η χώρα μας απέκτησε προβάδισμα δημοτικότητας και όλοι ασχολούνται μαζί της. Από την Αμερική μέχρι την Ευρώπη, από τις Βρυξέλλες και το Παρίσι ως τη Κίνα και την Ινδία, από τη Μόσχα μέχρι την Ιαπωνία, μας κοιτούν όλοι με πάρα πολύ ενδιαφέρον. Λέτε οι αγανακτισμένοι να ανέβασαν ξαφνικά τις μετοχές της Ελλάδας ή συγκινήσαμε την παγκόσμια κοινή γνώμη και μας συμπάθησαν; Για να πούμε την αλήθεια, μια λαική εξέγερση τόσο επίμονη και σε τέτοια έκταση, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη, κυρίως για όσους "έχουν τη μύγα και μυγιάζονται.."

Αυτός ο λαός που ξαφνικά, βρίσκεται αντιμέτωπος με το αδιέξοδο της επιβίωσής του, ενεργοποίησε τη σκέψη του και άνοιξε τα μάτια. Δεν πιστεύει πια τους καθησυχασμούς των πολιτικών ούτε το χρέος που του καταλογίζουν. Οταν μας καταδικάζουν για ένα άλφα χρέος τη στιγμή που χρέη άλλων χωρών είναι δεκαπλάσια, δεν έχουμε άραγε δικαίωμα να μάθουμε τι μας γίνεται; Επιτέλους, κάποιοι επιστήμονες με ανεξάρτητη από κόμματα συνείδηση, κάπου θα υπάρχουν για να αποδείξουν με μια αναλυτική μελέτη, πώς και από ποιούς δημιουργήθηκε αυτό το περίφημο ελληνικό χρέος που κοντεύει να γίνει παγκόσμια μασκώτ! Εχουμε που έχουμε την καταδίκη, τουλάχιστον να μάθουμε γιατί φτάσαμε ως εδώ, για να το αφήσουμε παρακαταθήκη στους επιγόνους μας...
Μας άξιζε ή όχι μια τέτοια δανειακή σύμβαση σαν αυτή που υπογράφτηκε πέρυσι τέτοια εποχή, αφού πληρώσαμε και από πάνω σε αγγλικό δικηγορικό γραφείο, ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό; Η πεποίθηση κατά την οποία, τέτοιοι όροι δανεισμού προς κράτος (και μάλιστα μέλος της ΕΕ), δεν έχουν ξαναγίνει πουθενά, ακούγεται ευρέως και όχι μόνο στην Ελλάδα. Αλλά δεν έχει παρατηρηθεί και πουθενά αλλού, τέτοια υποτακτική στάση πολιτικών εκπροσώπων ενός λαού με τόσο μακρόχρονη ιστορία και ενός κράτους που διαθέτει Σύνταγμα και διέπεται από νόμους και θεσμούς. Μετά απ΄αυτό , ας μην εκπλησσόμαστε που οι ξένοι εταίροι μας, επεμβαίνουν πλέον ανοιχτά και στα πολιτικά μας πράγματα.
Οι "κόκκινες γραμμές" διαπραγμάτευσης είναι λοιπόν αυτές που χρειάζονται επιμήκυνση... ως την ρίζα του προβλήματός μας. Το Μνημόνιο, ακόμα και με κάποιες παραλλαγές, θα παραμένει πάντα το συνοδευτικό της επαχθούς δανειακής σύμβασης που σιγά-σιγά, θα καταργήσει εντελώς την ύπαρξή μας. Γι΄αυτό, αν κάποιοι δηλώνουν έτοιμοι να πούν την αλήθεια στον ελληνικό λαό, να πούν τα πράγματα με το όνομά τους. Το Μνημόνιο είναι το βασικό πρόβλημά μας, ή η αιτιολογία που μας εγκλώβισε σ΄ αυτό; Διότι αν μετά την τριετία κατά την οποία θα μαζευτούν τα 50 δις για τοκοχρεωλύσια μόνο του δανεισμού μας, έχουν ξεπουληθεί τα πολυτιμότερα στοιχεία του ελληνικού κράτους αντί πινακίου φακής, δεν θα έχουμε πια ενδιαφέρον για κανέναν...Και τότε, όλοι θα μας εγκαταλείψουν στο έλεος της μοίρας μας.

Πηγή:infognomonpolitics

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ «Παίζεται» και η εθνική κυριαρχία


Του Μιχάλη Ιγνατίου,mignatiou@aol.com

Οδηγούν, λοιπόν, την Ελλάδα σε νέο Μνημόνιο, μιaς και το πρώτο δεν έφερε αποτελέσματα, επειδή -όπως ισχυρίζονται οι δανειστές της- δεν το εφάρμοσαν ο πρωθυπουργός και οι αρμόδιοι υπουργοί. Είναι μία πολύ βαριά κατηγορία εναντίον του κ. Παπανδρέου και της αφρόκρεμας των υπουργών του, η οποία υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να ήταν και «παράσημο». Βέβαια, στην περίπτωση αυτή δεν μπορούμε να ομιλούμε για άρνηση εκ μέρους του κ. Παπανδρέου εφαρμογής της συμφωνίας που υπέγραψε με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ενωση... Μας έχει συνηθίσει να αποδέχεται όσα απαιτούν οι ξένοι και ένα παράδειγμα για εμάς είναι η περίπτωση του φιλοτουρκικού και ρατσιστικού σχεδίου Ανάν.


Η Ελλάδα περνά μία κρίσιμη περίοδο κατά την οποία το διακύβευμα είναι τεράστιο.

«Παίζεται» ακόμα και η εθνική της κυριαρχία, εάν αποδεχθεί τους «επιτρόπους» ή εάν δεν απορρίψει μία πρόταση που αφορά την Επιτροπή Αποκρατικοποιήσεων και η οποία αγγίζει ακριβώς αυτό το ευαίσθητο ζήτημα: την εθνική κυριαρχία.

Το τελευταίο διάστημα έχουμε γίνει μάρτυρες υπόγειων, προς το παρόν, αλληλοκατηγοριών μεταξύ των δανειστών και των υπουργών που ανέλαβαν να υλοποιήσουν το Πρόγραμμα Σταθερότητας, το οποίο αποδεδειγμένα κτύπησε τους φτωχούς και προστάτευσε τους πλούσιους. Οι πληροφορίες για καβγάδες του κ. Παπακωνσταντίνου και μερικών συναδέλφων του με τους επικεφαλής της Τρόικα δεν είναι «μυστικό» στην Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες.

Οι καβγάδες αφορούσαν την υλοποίηση των προνοιών του Μνημονίου βασικά αφορούσαν τον σεβασμό στα όσα επιβεβαιώθηκαν με τις υπογραφές των Ελλήνων αρμοδίων: του κ. Παπακωνσταντίνου εκ μέρους της κυβέρνησης και του κ. Προβόπουλου, εκ μέρους της Τράπεζας της Ελλάδας.

Οι δανειστές καταγγέλλουν -όχι ακόμα μεγαλοφώνως- ότι η μη εφαρμογή του Μνημονίου και η αποτυχία υλοποίησης του Προγράμματος Σταθερότητας έφερε την Ελλάδα σε πολύ πιο δύσκολη κατάσταση απ’ ό,τι ήταν τον Μάιο του 2010 όταν προσέφυγε στο Ταμείο.

Ολο και περισσότερο ακούγεται ότι το βασικό στοιχείο της απώλειας μίας ολόκληρης χρονιάς οφείλεται στην ανικανότητα των κυβερνώντων. Σοβαροί οικονομολόγοι, που πέρασαν χρόνια από το Ταμείο, όπως ο κ. Θάνος Κατσάμπας, υποστηρίζουν ότι δεν είναι τόσο το πολιτικό κόστος που είναι απαγορευτικό για τη λήψη δραματικών αποφάσεων, όσο η ανικανότητα των αρμοδίων.

Στην περίπτωση που ισχύουν τα παραπάνω και δεν έχω κανένα λόγο να αμφιβάλλω, τότε είμαστε μάρτυρες ενός ακόμα εγκλήματος εναντίον της Ελλάδας. Δεν είναι μόνο ότι έχασαν 6 μήνες από την εκλογή τους τον Οκτώβριο του 2009 αναζητώντας δικαιολογίες για να παραδώσουν την Ελλάδα στη μέγγενη του ΔΝΤ. Αλλά έχασαν άλλους 12, όταν από ανικανότητα και μόνο δεν υλοποίησαν τις υποσχέσεις που έδωσαν στο Ταμείο και την Ε.Ε.

Ο κ. Παπανδρέου δείχνει αποφασισμένος να παραμείνει γαντζωμένος στην εξουσία άλλωστε αυτό φέρεται να είπε στην τελευταία σύνοδο του υπουργικού συμβουλίου. Είναι δικαίωμά του, διότι τον εξέλεξε ο λαός άσχετα εάν στην περίπτωση που διεξάγονταν σήμερα εκλογές, δεν θα έπαιρνε ούτε το 15% των ψήφων. Είναι επιβεβαιωμένο ότι η παρουσία του ούτε τη χώρα βοηθά, ούτε το ΠΑΣΟΚ. Εχασε την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων αλλά και των δανειστών της Ελλάδας. Η παραμονή του στην εξουσία μόνο ζημιά προκαλεί και ίσως πρέπει να ακούσει τους ξένους φίλους του και να παραδώσει την εξουσία, όπως είχε κάνει τον Ιανουάριο κάτω από αφόρητους εκβιασμούς ο αείμνηστος πατέρας του...

ΣΗΜΕΙΩΣΗ Ι:
Είναι θλιβερά όσα συμβαίνουν στο ΔΗΚΟ και δικαιολογημένα προβληματίζονται πολλοί άνθρωποι στην Κύπρο και στην Ομογένεια. Σίγουρα αυτοί που χαίρονται και διασκεδάζουν με τον διχασμό είναι οι Αμερικανοί και βεβαίως ο Αλέξανδρος Ντάουνερ, ο οποίος στα έγγραφα που φρόντισε να διαρρεύσει ο ίδιος δεν περιποιεί καμία τιμή στους πολιτικούς που διέγραψε ο Μάριος Καρογιάν. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο διαγραφέντες είχαν αντισταθεί στην επιβολή του ρατσιστικού σχεδίου Ανάν.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΙΙ:
Εχεις δύο μεγαλοστελέχη στο κόμμα σου Μάριε Καρογιάν, που παίρνουν 10 στα 10 από την αμερικανική πρεσβεία και το γραφείο του κ. Ντάουνερ... Να τα χαίρεσαι...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
Παρακολουθώνταςτους καβγάδες των Κυπρίων πολιτικών επί παντός επιστητού κατέληξα στο συμπέρασμα ότι εάν έδειχναν τον ίδιο ζήλο για το πολιτικό πρόβλημα της Κύπρου τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά και δεν θα συζητούσαμε τώρα για τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, που περιέχει ρατσιστικά στοιχεία εις βάρος των Ελληνοκυπρίων, αλλά για την καρδιά του προβλήματος που είναι η τουρκική κατοχή. Τα δύο μεγάλα κόμματα υποστηρίζουν με πάθος τη λύση που επέβαλαν οι Αμερικανοί και το τρίτο, το ΔΗΚΟ, παρουσιάζει εσχάτως μία «ροζ» πολιτική για το εθνικό θέμα...
ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 12/11/2011

Απίστευτο; Οι αγανακισμένοι ταρακουνάνε το ΔΝΤ


Μιχάλης Ιγνατίου
Απίστευτο; Οι αγανακισμένοι ταρακουνάνε το ΔΝΤ

Οταν η εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δήλωσε –αναφερόμενη στις διαδηλώσεις των «Αγανακτισμένων»- ότι «δεν είναι όλα εντάξει όταν οι άνθρωποι (στην Ελλάδα) αισθάνονται ευάλωτοι και πονεμένοι», δεν είχα πιά καμία αμφιβολία ότι η επιρροή του κινήματος που ξεκίνησε η ελληνική νεολαία εναντίον των ανικάνων που μας κυβέρνησαν στο παρελθόν και μας κυβερνούν τώρα, ξεπερνούσε τα σύνορα της Ελλάδας. Ως έτοιμη από καιρό η κ. Κάρολαϊν Ατκινσον εξέφρασε, επίσης, κατανόηση «για τις δυσκολίες στις οποίες υπόκειται ο ελληνικός λαός».

Από εκείνη την ημέρα οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του ελληνικού λαού περιλαμβάνονται στην καθημερινή ενημέρωση που αποστέλλει από την Αθήνα το γραφείο του ΔΝΤ στους ανώτερους αξιωματούχους του Ταμείου. Και είναι λογικό, διότι αυτό που συμβαίνει στην Αθήνα και στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας είναι πρωτόγνωρο για τους ανθρώπους του ΔΝΤ που είχαν αναλάβει στο παρελθόν άλλες χώρες με παρόμοια προβλήματα.

Το βασικό ερώτημα που τέθηκε σε συντροφιά Ελληνοαμερικανών επιστημόνων, μετά την ενημέρωση του Πολ Τόμσεν σε ακροατήριο ομογενών στην Μπεθέσντα του Μέριλαντ, ήταν εάν οι σκληροί γραφειοκράτες του ΔΝΤ επηρεάζονται από διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες. Συμφώνησα με την άποψή τους ότι οι άνθρωποι του Ταμείου δεν διακρίνονται για τα αγαθά αισθήματά τους, αλλά διαφώνησα με την θέση τους ότι δεν λαμβάνουν υπόψιν τις διαμαρτυρίες των λαών. Στην διάρκεια μίας συζήτησης με στέλεχος του Ταμείου αντιλήφθηκα αμέσως την αγωνία του, διότι ρωτούσε γεμάτος ανησυχία για το μέλλον του κινήματος των «Αγανακτισμένων», για τον φόβο που προκαλεί στους βουλευτές και γενικά στους πολιτικούς, ενώ έδειξε να τον απασχολεί ο τρόπος αντίδρασης των διαδηλωτών την ημέρα που θα συζητηθεί στην Βουλή το μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Σταθερότητας.

Στο κίνημα των «Αγανακτισμένων» αναφέρονται και τα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας της Αθήνας, η οποία ενημερώνει σε καθημερινή βάση τις διάφορες υπηρεσίες της Ουάσιγκτον. Εχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι Αμερικανός βετεράνος διπλωμάτης που υπηρέτησε στην Αθήνα ρωτούσε να πληροφορηθεί εάν οι διαδηλωτές έχουν αρχηγό και σε ποιόν πολιτικό χώρο ανήκει. Προφανώς, όσο δεν υπάρχει αρχηγός που θα ενώσει τους διαδηλωτές και θα δυναμώσει ακόμα πιό πολύ την φωνή τους, οι Αμερικανοί δεν ανησυχούν…

Οι διαδηλώσεις είναι θέμα συζήτησης και με ξένους συναδέλφους δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι οι μόνοι που αναλύουν σε βάθος το φαινόμενο και δεν παρακολουθούν τα δρώμενα μυωπικά. Τους εξάπτει την φαντασία η καθολική διαμαρτυρία για το Μνημόνιο και υποστηρίζουν ότι εάν αντέξουν οι διαδηλωτές μέχρι την ολοκλήρωση των διεργασιών για την πέμπτη δόση του πρώτου δανείου και τις αποφάσεις για το νέο δάνειο ύψους 60 δις. ευρώ, τότε θα πρέπει να υπολογίζονται ως σοβαρή πολιτική δύναμη που δεν ελέγχεται από κανένα κόμμα.

Προσωπικά πιστεύω ότι εάν ζούσαμε σε σοβαρή χώρα και μας διοικούσαν σοβαροί πολιτικοί, θα έπρεπε να ανακαλύψουμε οι ίδιοι το κίνημα των «Αγανακτισμένων». Είναι απόλυτα ορθή και συμφωνώ με την θέση Ελληνοαμερικανού επιστήμονα, ο οποίος πιστεύει ότι οι διαδηλώσεις είναι φως στο σκοτάδι που κυριαρχεί στην Ελλάδα από τον Μάϊο του 2010, όταν ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου οδήγησε τη χώρα στην «αγκαλιά» της Τρόϊκας. Μέσα από τη μιζέρια και την καταχνιά που έφερε η κυβέρνηση από κοινού με το Ταμείο και την Ε.Ε., βλάστησε το τριαντάφυλλο της ελπίδας από μία νεολαία που το Μνημόνιο τείνει να εξαφανίσει. Μία ολόκληρη γενιά, που διαθέτει τα καλύτερα μυαλά της Ελλάδας αυτή την στιγμή, κινδυνεύει να χαθεί ή να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από άλλες χώρες. Και αυτό από μόνο του αποτελεί «εγκληματική πράξη».

Το κίνημα των «Αγανακτισμένων» έχει όλα τα φόντα να ανθίσει και να κυριαρχήσει στην Ελλάδα που ταλαιπωρείται από το Μνημόνιο και τα άνευ προηγουμένου μέτρα που επέβαλε η Τρόϊκα σε αγαστή συνεργασία με την κυβέρνηση. Θα αναδειχθεί σε θετικό παράγοντα εξελίξεων εάν παραμείνει ειρηνικό και συνεχίσει να καθοδηγείται από τη λογική της μή βίας και της αγάπης προς την πατρίδα. Μετά από ένα χρόνο με Μνημόνιο αποδείχθηκε ότι η κυβέρνηση οδηγεί τη χώρα στο πλήρες αδιέξοδο, ενώ η Αντιπολίτευση, που είναι κομμένη στα δύο, φλερτάρει και με τους δανειστές και με τους «Αγανακτισμένους». Μέσα σ’ αυτή την άνευ προηγουμένου σύγχυση που δημιουργούν οι πολιτικοί, ο λαός μπορεί να επιβεβαιώσει τη σοφία και το αλάνθαστό κριτήριό του, στην πιό σημαντική και κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα.

Σάββατο 11 Ιουνίου 2011

Η δυσκολότερη των κρίσεων


Βασίλειος Μαρκεζίνης

"Θεωρώ άκρως επικίνδυνη τη φημολογούμενη σύνδεση της επιμήκυνσης με την υποθήκευση περιουσιακών στοιχείων της πατρίδας μας", σημειώνει ο Βασίλειος Μαρκεζίνης σε άρθρο του στο "Εθνος της Κυριακής".
Η δυσκολότερη των κρίσεων

Στο πρόσφατο βιβλίο μου, "Η Ελλάδα των Κρίσεων", ισχυρίστηκα ότι η χώρα μας δεν πλήττεται από μία αλλά πέντε κρίσεις: κρίση στην οικονομία, στην εξωτερική πολιτική, στη μετανάστευση, στο ζήτημα των μειονοτήτων αλλά και "κρίση αξιοπιστίας" της κυβέρνησης και των θεσμών της. Η πρώτη κυριαρχεί σήμερα στη σκέψη των περισσοτέρων. Μακροπρόθεσμα, όμως, η τρίτη κρίση ενδέχεται να διαλύσει τον κοινωνικό ιστό της χώρας. Επίσης, αν και είναι παράδοξο, θεωρώ ότι η πέμπτη κρίση πρέπει να αντιμετωπιστεί κατά προτεραιότητα, για να μπορέσουν να επιλυθούν ουσιαστικά και οι υπόλοιπες. Ας δούμε πιο προσεκτικά αυτό τον τρόπο θεώρησης των ελληνικών κρίσεων.

Πριν από δύο εβδομάδες επεσήμανα τους περιορισμούς της "επιμήκυνσης" της αποπληρωμής του χρέους μας. Θεωρώ άκρως επικίνδυνη τη φημολογούμενη σύνδεση της επιμήκυνσης με την υποθήκευση περιουσιακών στοιχείων της πατρίδας μας. Πράγματι, κάτι τέτοιο δεν θα συνεπαγόταν μόνο την αναβολή της λύσης του προβλήματος αλλά και τον κίνδυνο να χάσουμε πολύτιμα κρατικά περιουσιακά στοιχεία σε εξευτελιστικές τιμές, αν δεν μπορούσαμε να αποπληρώσουμε το χρέος. Με το χρέος μας να πλησιάζει το 155-160% του ΑΕΠ κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου απίθανο, δεδομένης ιδίως της πρόσφατης δήλωσης του κ. Γιούνκερ (σε αντιδιαστολή με τις προβλέψεις του κ. Παπακωνσταντίνου) ότι η πρόσβαση της χώρας μας στις αγορές δεν θα είναι εφικτή ούτε και το 2012.

Συμμερίζομαι λοιπόν την άποψη -που διατυπώθηκε πρόσφατα σε έγγραφο μεγάλης ευρωπαϊκής τράπεζας- ότι το "κούρεμα" θα αποδειχθεί, τελικά, αναπόφευκτο. Αυτό που δεν έχει διευκρινιστεί και που εξαρτάται εν πολλοίς από το πώς αντιλαμβάνονται οι ξένοι τους κινδύνους για τα δικά τους συμφέροντα είναι το ύψος του "κουρέματος" και η χρονική στιγμή υλοποίησής του.

Το προαναφερθέν κείμενο, όπως και άλλα του ίδιου είδους, προτείνει ένα ποσοστό "κουρέματος" της τάξεως του 40% και υποστηρίζει ότι καλό θα ήταν να γίνει το συντομότερο δυνατό, διότι έτσι θα μπορούσαν να ησυχάσουν κάπως οι αγορές. Ισως, αν και χειρότερα τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν, δεδομένης της συνεχιζόμενης, όχι πολυφωνίας, αλλά κακοφωνίας των ασυντόνιστων υπουργών.

Το έγγραφο είναι αξιοσημείωτο όχι μόνον επειδή εξηγεί τις εναλλακτικές επιλογές πολύ πιο ξεκάθαρα από οποιονδήποτε Ελληνα πολιτικό αλλά και επειδή υποδηλώνει ότι οι ξένοι δανειστές μας -ιδίως οι Γερμανοί- μπορεί να έχουν ήδη ενεργήσει προληπτικά απέναντι στις αρνητικές επιπτώσεις του "κουρέματος" και το μόνο που πλέον τους προβληματίζει δεν είναι το αν, αλλά το πότε. Οι λιγότερο οργανωμένες χώρες εν καιρώ θα αναγκαστούν να κάνουν το ίδιο. Ως προς τις εσωτερικές επιπτώσεις του "κουρέματος", σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, υπάρχουν τα χρήματα που θα στηρίξουν την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, διασφαλίζοντας έτσι την ύπαρξή τους (Προφανώς, θα μπορούσαν και οι ίδιες οι τράπεζες να συμβάλουν στην ελαχιστοποίηση των επιπτώσεων, εάν προσανατολίζονταν συντομότερα προς τις συγχωνεύσεις).

Η κατάσταση θα είναι πιο κρίσιμη για τα ασφαλιστικά ταμεία, που λέγεται ότι κατέχουν ομόλογα αξίας περίπου 23 δισ. ευρώ. Και εδώ θα μπορούσε, ίσως, να "καταστρωθεί" κάποιο σχέδιο βοήθειας, αλλά, στο τέλος, λόγω της ολιγωρίας μας και μόνον, θα υποχρεωθούμε να προβούμε σε δύσκολες επιλογές: θα πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στο να σώσουμε το μεγαλύτερο ποσοστό του Χ ή να χάσουμε πενταπλάσιο ποσοστό του Χ. Αφήνω το Χ σκοπίμως απροσδιόριστο, ώστε να μπορεί να σημαίνει μείωση αμοιβών ή μείωση δημοσίων υπαλλήλων, ή και τα δύο. Ολα αυτά ακούγονται σκληρά ενδεχομένως, αλλά η οικονομική επιστήμη δεν φημίζεται για την ευσπλαχνία της! Ωστόσο, πολλές αναγκαίες περικοπές θα μπορούσαν να αποδειχθούν λιγότερο επιβαρυντικές από όσο φοβόμαστε, εφόσον δεν ξαναμπούν στο στόχαστρο οι αδύναμες ομάδες του πληθυσμού, που έχουν ήδη πληγεί άδικα. Τα μέτρα μπορούν να επικεντρωθούν στους πολυάριθμους και υπερβολικά αμειβόμενους, αλλά διόλου αναγκαίους ειδικούς συμβούλους, καθώς και στις αδικαιολόγητες μισθολογικές ανισότητες που υπάρχουν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Φέρ" ειπείν: για ποιον λόγο ο μέσος ετήσιος μισθός είναι 24.925 ευρώ για τους εργαζομένους στον "στενό" δημόσιο τομέα, 40.000 για τους εργαζομένους στις ΔΕΚΟ και 56.600 ευρώ για τους εργαζομένους στους ΗΣΑΠ; Επίσης, πώς είναι δυνατόν να πληρωθούν οι συντάξεις όταν μπορούν (ή μπορούσαν) να "κερδηθούν" σε σχετικά μικρά χρονικά διαστήματα και είναι υψηλότερες, ως ποσοστό του τελικού μισθού, από ό,τι είναι οι ανάλογες συντάξεις σε χώρες πολύ πιο πλούσιες, όπως στη Γερμανία; Καθώς οι άνθρωποι ζουν περισσότερο και η ιατρική περίθαλψη κοστίζει περισσότερο, πώς μπορούν 3 Ελληνες εργαζόμενοι να στηρίζουν 2 συνταξιούχους κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης προσδοκώμενης ζωής τους;

Τέλος, θα δυσκολευόμασταν άραγε να εντοπίσουμε οργανισμούς που μπορούν απλώς να πάψουν να υπάρχουν χωρίς αυτό να έχει την παραμικρή επίπτωση για το κράτος; Λόγου χάριν, πόσο αναγκαίο είναι για ένα χρεοκοπημένο κράτος να διατηρεί πέντε (και όχι ένα) κρατικούς τηλεοπτικούς σταθμούς;

Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, το "κούρεμα" τελικά θα γίνει. Είναι τελείως εξωπραγματικό να πιστεύουμε ότι η οποιαδήποτε αναπτυξιακή πολιτική θα αρκούσε αφ" εαυτής για να μειώσει το τεράστιο χρέος μας. Αναδιαπραγμάτευση του "άθλιου" Μνημονίου πρέπει να γίνει, προσωπικά όμως αμφιβάλλω αν αρκεί.

Δυστυχώς, όμως, ούτε και το "κούρεμα" αρκεί από μόνο του. Ο εξορθολογισμός του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το κράτος -εάν υποθέσουμε ότι όντως λειτουργεί αυτήν τη στιγμή- θα πρέπει επίσης να αποτελέσει κεντρικό στόχο μας.

Πώς, όμως, μπορούν να επιχειρηθούν όλα αυτά, όταν η ίδια η κυβέρνηση έχει παραλύσει λόγω εσωτερικής διχόνοιας; Παρά τα όσα μας είπε στην πρόσφατη συνέντευξη στο "Εθνος της Κυριακής" ο κ. πρωθυπουργός, η πολιτική του, εξωτερική και οικονομική, έχει αποτύχει και ο ίδιος δεν έχει κατορθώσει να εξασφαλίσει την αρμονική συνεργασία των υπουργών του. Συμπέρασμα; Προσωπικά, παρ" όλο που δεν έχω κανένα πρόβλημα με το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα, με ανησυχεί ιδιαίτερα μια κυβέρνηση που βρίσκεται σε κώμα! Κρίνοντας από την πορεία της μέχρι τώρα, φαντάζομαι ότι τις αμέσως επόμενες εβδομάδες η κυβέρνηση δεν θα επικεντρωθεί στην ουσία, αλλά στην επικοινωνιακή αποτελεσματικότητα.

Στόχος της θα είναι να "κουτσοφτάσει μέχρι τις καλοκαιρινές διακοπές" και να εξασφαλίσει έτσι παράταση ζωής μέχρι το φθινόπωρο, όταν τα νέα, έξωθεν επιβεβλημένα μέτρα θα αρχίσουν να πονάνε. Το πρόβλημα είναι ότι και αυτός ακόμη ο τρόπος "μικροδιαχείρισης" ενδέχεται να μη λειτουργήσει. Και τούτο, διότι πληθαίνουν σήμερα οι προ πολλού επαπειλούμενες κοινωνικές αναταραχές, όχι μόνον εξαιτίας της διάχυτης οικονομικής κρίσης, αλλά και λόγω των αυξανόμενων εντάσεων στον μεταναστευτικό χώρο.

Οδηγούμαστε έτσι στην επόμενη κρίση, μια και η κυβέρνηση έχει μάθει να χειρίζεται την οικονομική κρίση μέσω της "τρομοκρατικής προπαγάνδας", ώστε να ελαχιστοποιεί τις λαϊκές διαμαρτυρίες. Εντούτοις, ο αναδυόμενος εξτρεμισμός απέναντι στους μετανάστες εκδηλώθηκε νωρίτερα απ" ό,τι ανέμενε η κυβέρνηση και μπορεί να πάρει άσχημη μορφή.

Ο ανθρωπισμός πρέπει να αποτελέσει την κατευθυντήρια, αλλά σε καμία περίπτωση και τη μοναδική αρχή για την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος. Ετσι, η μετανάστευση -νόμιμη και παράνομη- πρέπει να περιοριστεί προς όφελος της διαφύλαξης της αξιοπρέπειας όσων αναζητούν καταφύγιο εντός των συνόρων μας. Δεν είναι λύση η μαζική πολιτογράφηση ανθρώπων τους οποίους αδυνατούμε να στηρίξουμε και τους καταδικάζουμε έτσι στην εξαθλίωση. Δεν είναι λύση ούτε γι" αυτούς ούτε για τους ντόπιους.

Η πραγματική λύση, όμως, θα έλθει όταν τεθούν αυστηρά όρια στον αριθμό των νεοεισερχόμενων και εφαρμοστεί μια συντονισμένη πολιτική επαναπατρισμού ενός σημαντικού ποσοστού των μεταναστών που βρίσκονται ήδη στη χώρα μας, εν ανάγκη μέσω επαναδιαπραγμάτευσης ή και ακύρωσης των διεθνών συμφωνιών που δυσχεραίνουν ή και αποκλείουν αυτό το καθήκον.

Η συμπόνια και η καλή θέληση δεν αρκούν για να λύσουν το πρόβλημα, το οποίο μετατρέπεται τάχιστα στο υπ" αριθμόν ένα πρόβλημα όλης της Ευρώπης και αναπόφευκτα θα μετασχηματίσει το πολιτικό της τοπίο. Διότι, σε τελευταία ανάλυση, καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν μπορεί να αγνοήσει τα θεμιτά συμφέροντα και τα παράπονα των πολιτών της. Ο συγκεκριμένος τρόπος σκέψης, όσο και αν δεν μας αρέσει, αποδεικνύεται σήμερα επιβεβλημένος.

Σε αυτό το πλαίσιο η πέμπτη κρίση -που αντανακλά την πλήρη απογοήτευση του λαού για τις ελίτ εξουσίες κάθε πολιτικής απόχρωσης- καθίσταται άκρως σημαντική. Από πολλές απόψεις, το πρόβλημα αυτό είναι ακόμη πιο δυσεπίλυτο από όλα τα υπόλοιπα, καθώς οι σημερινοί κυβερνώντες αποδεικνύονται εξίσου αναποφάσιστοι και ασυντόνιστοι με τους προηγούμενους.

Η πολυσυζητημένη ιδέα περί μιας κυβέρνησης συνεργασίας που θα σχηματιστεί μεταξύ αποτυχημένων, ημιαποτυχημένων ή παλιών πολιτικών, οι οποίοι δεν μοιράζονται σχεδόν καμία κοινή πολιτική -πέρα από την επιθυμία τους να καταλάβουν υπουργικές καρέκλες- αποτελεί επίσης ένα κατάφωρα ιδιοτελές στρατήγημα, που θα επιτρέψει σε κάποιους να ανακτήσουν πολιτικά πόστα, αλλά ουδόλως θα ωφελήσει τη χώρα.

Το ίδιο ισχύει για κάθε μορφής "συναίνεση", που δεν βασίζεται στην ανάπτυξη ριζοσπαστικά νέων πολιτικών. Διότι η μερική ή "εμβαλωματική" συναίνεση της τελευταίας στιγμής που επιχειρείται αυτήν τη στιγμή δεν είναι ενδεικτική ούτε σχεδίου ούτε πολιτικής ομόνοιας, αλλά καιροσκοπισμού έπειτα από πιέσεις. Για να το πούμε πιο λαϊκά, ένα ρούχο που είναι και παλιομοδίτικο και γεμάτο τρύπες, δεν το μπαλώνεις, αλλά το πετάς. Κάθε διαφορετική φόρμουλα που προτείνεται σήμερα μόνο και μόνο για να περισώσει την αξιοπρέπεια της παραπαίουσας κυβέρνησης αποτελεί τέχνασμα εντυπωσιασμού, στημένο από πολιτικούς και δημοσιογράφους που είναι ανίκανοι και απρόθυμοι να λάβουν προσωρινά αντιδημοτικές αποφάσεις και να κάνουν ό,τι χρειάζεται η χώρα.

Πώς θα βγούμε όμως από αυτή την άκρως προβληματική κατάσταση;

Δεν είμαι πολιτικός. Είμαι ένας σκεπτόμενος άνθρωπος που επιμένει να λέει τα πράγματα με τ" όνομά τους και να προειδοποιεί όσους είναι πρόθυμοι να ακούσουν ότι οι άνθρωποι που μας οδήγησαν στο σημερινό χάος δεν είναι δυνατόν να είναι αυτοί που θα μας οδηγήσουν στη Γη Χαναάν. Ποιος θα το κάνει όμως;

Δεν γνωρίζω, αλλά δεν σταματώ να τονίζω ότι έχει έλθει η στιγμή ο λαός να πάρει τα πράγματα στα χέρια του: επ" ουδενί όμως μέσα από ταραχές, επιθέσεις, απειλές και εκφοβισμούς, αλλά δείχνοντας στον έμπειρο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στα ένοχα ΜΜΕ και στην αδιάφορη κυβέρνηση ότι η πραγματική πολιτική αλλαγή αποτελεί σήμερα αδήριτη ανάγκη και είναι αναπόφευκτη.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ

Δημοψήφισμα, όπως λέμε εθνικός διχασμός



Του Σάββα Καλεντερίδη
Στη σύνοδο των αρχηγών των κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, το κεντρικό ζητούμενο της οποίας ήταν η αναζήτηση συναίνεσης για το Μνημόνιο 2, από πλευρά του πρωθυπουργού τέθηκε στο τραπέζι το ενδεχόμενο προσφυγής στις κάλπες, όχι για την ανανέωση της λαϊκής εντολής, αλλά για να εκφραστεί ο ίδιος ο λαός πάνω σ’ αυτό το θέμα, που κατά κάποιο τρόπο θα κρίνει τη θέση και την πορεία της Ελλάδος στη ζώνη του ευρώ και στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το γεγονός ότι η κυβέρνηση όχι μόνο άργησε αμέσως μετά της εκλογές να λάβει έγκαιρα τα ενδεδειγμένα μέτρα για την αποφυγή της χρεοκοπίας αλλά με τη στάση της δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την προσφυγή στο ΔΝΤ-Ε.Ε., την αποδοχή-υπογραφή του Μνημονίου και την ανάθεση κρίσιμου ρόλου στην Τρόικα, είναι ένα θέμα στο οποίο έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενο άρθρο μας και για το οποίο ο ιστορικός του μέλλοντος θα κρίνει τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν σ’ αυτό, αφού η αντιπολίτευση, τα κόμματα και οι λοιποί θεσμοί της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν κατόρθωσαν είτε να αποτρέψουν είτε να διαλευκάνουν τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες η χώρα οδηγήθηκε στο Μνημόνιο. Αν και δεν μπορούμε να εντοπίσουμε ευθύνες στο παραπάνω θέμα, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι για την αποδοχή των επαχθών όρων και την υπογραφή του Μνημονίου, δεν ζητήθηκε η συναίνεση των πολιτικών κομμάτων ούτε η γνώμη του δύσμοιρου ελληνικού λαού, που υφίσταται τις συνέπειές του ένα χρόνο τώρα, συνέπειες που θα υφίστανται στην κυριολεξία και οι επόμενες γενιές.
Ενώ λοιπόν η κυβέρνηση δεν αναζήτησε τη συναίνεση της κοινωνίας και των κομμάτων για την υπογραφή του Μνημονίου, το οποίο σε μεγάλο βαθμό δημιούργησε τις προϋποθέσεις για το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό αδιέξοδο που διέρχεται η χώρα, έρχεται τώρα να την αναζητήσει σε επίπεδο κομμάτων και αφού κατά τα φαινόμενα δεν το πετυχαίνει, ανακαλύπτει το δημοψήφισμα, το οποίο, υπό τους όρους και τις συνθήκες που έρχεται ακόμα και ως ενδεχόμενο, δημιουργεί συνθήκες που μπορεί να οδηγήσουν σε έναν νέο εθνικό διχασμό, αφού ο λαός θα κληθεί να αποφασίσει διλημματικά, στη λογική του άσπρου-μαύρου, για ένα θέμα που έπρεπε να συζητηθεί διεξοδικά χρόνια τώρα στη βάση της κοινωνίας, πράγμα που δεν έγινε με ευθύνη όλων των κομμάτων και το οποίο αν είχε γίνει, ασφαλώς δεν θα είχαμε φθάσει στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα.
Η Ελλάδα, την περίοδο 1914-1917, παρασύρθηκε στη δίνη των εξελίξεων της εποχής και μπροστά στο δίλημμα λήψης κρίσιμων αποφάσεων, όπως η συμμετοχή στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πολιτικές δυνάμεις της εποχής δημιούργησαν το πρώτο βαθύτατο ρήγμα στο έθνος, που ονομάστηκε Εθνικός Διχασμός, με αβάστακτες συνέπειες για την μετέπειτα ιστορική πορεία του Ελληνισμού. Στη συνέχεια, ανάλογου χαρακτήρα αποφάσεις ελήφθησαν και στο ζήτημα της συμμετοχής της Ελλάδος στην Εκστρατεία της Κριμαίας αλλά και στο θέμα της διαχείρισης της Εντολής των Συμμάχων για απόβαση στη Σμύρνη, η οποία απόβαση κάποια στιγμή έφτασε στο αδιέξοδο του Σαγγαρίου, για το οποίο κλήθηκε να αποφασίσει ο ελληνικός λαός με τις εκλογές του 1920, που οδήγησαν στην ολοκληρωτική καταστροφή του Ελληνισμού της Ανατολής.
Η είσοδος της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, την 1η Ιανουαρίου 1981, σήμανε εκτός όλων των άλλων, την πολιτική ισχυροποίηση-θωράκιση και το γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας στην Ευρώπη, στοιχείο που πολεμήθηκε από τους τότε επαναστάτες-λαϊκιστές με συνθήματα του τύπου «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο». Αυτή η εξέλιξη θεωρήθηκε από την Άγκυρα ως ένα στοιχείο που αυξάνει το γεωπολιτικό βάρος της Ελλάδας και την καθιστά ανώτερη και ισχυρότερη πολιτικά από την Τουρκία, αφού πλέον έχει τη δυνατότητα να συμμετέχει και να συνδιαμορφώνει τις αποφάσεις που λαμβάνονται σε έναν ισχυρό διεθνή μηχανισμό-φορέα, στον οποίο δεν συμμετέχει η Τουρκία. Η διαχείριση αυτής της δυνατότητας που πέτυχε η Ελλάδα το 1981, υπήρξε κάκιστη από πλευράς των ελληνικών κυβερνήσεων -ποιος δεν θυμάται τις αθλιότητες του καλαμποκιού, των μουσάτων «επαναστατών», των αλαζόνων «δεσποινίδων» και τόσων άλλων που μας εκπροσωπούσαν στις Βρυξέλες και ασελγούσαν επί χρόνια στην ευρωπαϊκή ιδέα- με αποτέλεσμα σήμερα να δοκιμάζεται παντοιοτρόπως η θέση της χώρας στην Ε.Ε., κάτι που αναμένεται να είναι και το βασικό δίλημμα στο δημοψήφισμα, αν τελικά επιλεγεί ως «λύση» για το αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί.
Επειδή πολλά έχουν γραφτεί και ακουστεί για δράση εταιρειών επικοινωνίας τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, με στόχο τη δημιουργία κατάλληλου κλίματος στην ελληνική κοινωνία για την αποδοχή του Μνημονίου και των σκληρών μέτρων που έχουν ληφθεί εις βάρος των εργαζομένων και της ίδιας της εθνικής κυριαρχίας, αυτό που μπορούμε να πούμε με ασφάλεια είναι ότι ως παράπλευρη απώλεια αυτής της δράσης έχει επιτευχθεί ο πλήρης αποπροσανατολισμός και η σύγχυση της ελληνικής κοινής γνώμης για τα εξής ζητήματα:
-Ποια είναι η πραγματική κατάσταση της χώρας σήμερα
-Ποιες είναι -θα είναι- οι πραγματικές επιπτώσεις στη μελλοντική πορεία της χώρας από την υπογραφή του Μνημονίου 1 και την αποδοχή του Μνημονίου 2
-Ποια εναλλακτική λύση-πρόταση υπάρχει σε περίπτωση απόρριψης του Μνημονίου 2 και ποιες θα είναι οι επιπτώσεις σε περίπτωση εφαρμογής της εναλλακτικής πρότασης.
Αν και προτιμότερο θα ήταν οι απαντήσεις στα παραπάνω ζητήματα να είχαν προκύψει και να είχαν δοθεί μέσα από δημόσια συζήτηση και γόνιμο κοινοβουλευτικό και πολιτικό διάλογο -αντί των κοκορομαχιών που απολαμβάνουμε από τις οθόνες των τηλεοράσεων-, αν και θα ήταν προτιμότερο να τεθούν τα διλήμματα αυτά στα πλαίσια ενός προεκλογικού διαλόγου για να αποφασίσει ο λαός διαθέτοντας περισσότερες επιλογές του άσπρου-μαύρου ενός δημοψηφίσματος, σε περίπτωση που η κυβέρνηση αποφασίσει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ελπίζουμε τα κόμματα και οι πολιτικοί να ανασύρουν στη μνήμη τους το τίμημα που πλήρωσε ο Ελληνισμός και να αποφύγουμε έναν νέο Εθνικό Διχασμό. Αυτό θα ήταν η αρχή του τέλους για τον Ελληνισμό.
DHMOKRATIA, 8-6-2011
Πηγή:http://infognomonpolitics.blogspot.com/

Βασίλειος Μαρκεζίνης: Δέκα Σκέψεις για να μην Πεθάνουμε


Ο Ακαδημαϊκός Βασίλειος Μαρκεζίνης, αναλύει την πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας και καταθέτει τις σκέψεις του.


Σαν προφήτης στην έρημο, περιγράφω εδώ και καιρό τα προβλήματα της χώρας μας και, ενώ τα κείμενά μου διαβάζονται από πολυάριθμους αναγνώστες, κανένας Έλληνας πολιτικός δεν έχει θελήσει να ακολουθήσει τις συμβουλές μου, φοβούμενος ίσως (αλλά δυστυχώς) το πολιτικό κόστος. Είναι πλέον σαφές πως μόνον ο λαός μπορεί να σώσει τη χώρα από την άβυσσο. Για να γίνει αυτό, όμως, ο λαός πρέπει να γνωρίζει την αλήθεια - όσο και αν η αλήθεια, αντίθετα με τα ψέματα, πονάει. Ιδού λοιπόν η δική μου εκδοχή της αλήθειας, με τη μορφή δέκα προτάσεων.

1. Στο τελευταίο μου βιβλίο, Η Ελλάδα των Κρίσεων, ανέλυσα τις πέντε κρίσεις μας - την οικονομική, τη διπλωματική, τη μεταναστευτική, τη μειονοτική, αλλά και την κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού κόσμου - και τόνισα, όσο κανείς άλλος, ότι οι κρίσεις αυτές είναι αλληλένδετες. To συγκεκριμένο χαρακτηριστικό καθιστά τη θέση της χώρας μας πολύ διαφορετική και πολύ πιο επισφαλή από της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, οι οποίες συχνά μνημονεύονται ως ανάλογες περιπτώσεις, ενώ δεν είναι.

2. Όσο ολέθριες και αν είναι οι οικονομικές μας ασωτίες, η κακή υπόληψη των πολιτικών μας είναι ο παράγοντας που ενδέχεται μια μέρα να πυροδοτήσει ακραίες εσωτερικές αντιδράσεις, κατά τον ίδιο τρόπο που έχει καταβαραθρώσει την αξιοπιστία μας στο εξωτερικό. Ο πολιτικός και ο δημοσιογραφικός κόσμος της χώρας μας υποκρίνονται ότι το πρόβλημα είναι «κατασκευασμένο»• ο λαός όμως συνειδητοποιεί όλο και πιο έντονα ότι το πρόβλημα είναι απολύτως πραγματικό.

3. Στη διένεξη εντάχθηκαν πρόσφατα μερικοί πανεπιστημιακοί μας, οι οποίοι εστίασαν τη συζήτηση στη συνταγματική μεταρρύθμιση. Αν και είναι καθ' όλα θεμιτή και ορθή, η λογική αυτή μπορεί να μας οδηγήσει σε έναν ατέρμονα δαίδαλο χρονοβόρων νομικών συζητήσεων. Ως εκ τούτου, δεν είναι αυτή η κατάλληλη η στιγμή για να αναδείξουμε το εν λόγω ζήτημα ως το πλέον επιτακτικό. Παρότι η χώρα μας έχει να ωφεληθεί από τις τρέχουσες διαβουλεύσεις για τις ανησυχίες και τα δεινά της, αν χρειάζεται κάτι επειγόντως είναι ανθρώπους που θα την κυβερνήσουν με τιμιότητα, ικανότητα και σύνεση. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να προέλθουν από τις τάξεις των Ελλήνων μέσης ηλικίας, οι οποίοι έχουν ήδη αποδείξει την αξία τους στη ζωή - και επ' ουδενί λόγω από τους κύκλους που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού.

4. Στρεφόμενοι στην οικονομική κρίση, οφείλουμε όλοι να καταλάβουμε ότι στα ζητήματα αυτά δεν υπάρχει «μία λύση». Όποια λύση και αν υιοθετήσουμε, θα έχει και κόστος και οδυνηρές συνέπειες. Γι' αυτό άλλωστε είμαι πεπεισμένος, ότι το «κούρεμα», που προχωράει ήδη μυστικά, θα γίνει μια μέρα και ανοικτά, προκειμένου να καθησυχαστούν οι αγορές. Σε συνδυασμό με τον πραγματικό -και όχι τον πλασματικό, που καταστρώνεται σήμερα- περιορισμό του αδρανούς κρατικού μηχανισμού, τα μέτρα μπορεί να οδηγήσουν σε παρατεταμένη εσωτερική αστάθεια, μείωση της εθνικής κυριαρχίας ή ακόμη και αιματοχυσίες. Οι κίνδυνοι αυτοί θα μπορούσαν ενδεχομένως να αποφευχθούν, εάν ο λαός πειστεί ότι αυτοί που τα προτείνουν (α) πιστεύουν ειλικρινά στην ορθότητά τους και (β) είναι τίμιοι και δεν θα τα εκμεταλλευτούν προς ίδιον όφελος. (Τούτο μάς οδηγεί στην έβδομη πρόταση, κατωτέρω.)

5. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η αμυδρή ελπίδα ότι οι κρίσεις θα οδηγήσουν σε ειρηνικές διαδηλώσεις του είδους που βλέπουμε στην Πλατεία Συντάγματος και αλλού στην χώρα μας. Οι διαδηλώσεις αυτές θα αποδειχθούν θετικές εφόσον (α) παραμείνουν ακομμάτιστες• (β) δεν εισχωρήσουν σε αυτές παράγοντες ή προβοκάτορες της κυβέρνησης• (γ) παραμείνουν ειρηνικές• (δ) αποκτήσουν σύντομα συγκεκριμένους και εφικτούς στόχους. Οι απόπειρες των κομμάτων να «χρωματίσουν» το Κίνημα του Συντάγματος θα μπορούσαν να σκοτώσουν την «Ελληνική Άνοιξη» και να επιβάλουν εκ νέου την καταστροφική κομματική κυριαρχία στις συνειδήσεις και τις κινήσεις των αγανακτισμένων. Τέλος, για να επιβιώσει αυτό το ευπρόσδεκτο (πιστεύω), νεανικό κίνημα, πρέπει τουλάχιστον να δεκαπλασιαστεί σε μέγεθος και να μετασχηματίσει εποικοδομητικά τη λογική των συνεχών συζητήσεων, που φαίνεται να επικρατεί σήμερα.

6. Εάν πραγματωθούν όλοι αυτοί οι παράγοντες, το ειρηνικό αυτό κίνημα θα μπορούσε ακόμη και να ρίξει την κυβέρνηση (πράγμα που έχει ήδη καθυστερήσει να γίνει). Πάντοτε όμως το κίνημα θα πρέπει να θυμάται μέχρι πού μπορεί να φτάσει, υπό την παρούσα μορφή του. Διότι, παρ' όλο που οι ειρηνικοί διαδηλωτές μπορούν να ανατρέψουν κυβερνήσεις ή ακόμη και έναν ολόκληρο πολιτικό κόσμο, δεν μπορούν, ως μάζα, να αναλάβουν το καθήκον της κυβέρνησης.

7. Έτσι, για το επόμενο βήμα θα χρειαστεί να εμφανιστεί ένας νέος ηγέτης, ο οποίος όμως εξακολουθεί σήμερα να απουσιάζει. Η ανάδυση ενός ηγέτη, όπως συνέβη με τον Βενιζέλο το 1910 και τον Βάτσλαβ Χάβελ στην Τσεχοσλοβακία τη δεκαετία του 1990, αποτελεί γεγονός απροσδιόριστο και απρόβλεπτο. Οι πολίτες πρέπει να το καταλάβουν αυτό, μια και ανέκαθεν αυτό υποδείκνυε η ιστορία. Χωρίς «ηγέτη», οι ομάδες αυτού του είδους μπορούν μεν να γκρεμίσουν, όχι όμως και να κτίσουν. Αργά ή γρήγορα, λοιπόν, το κίνημα αυτό θα πρέπει να εγκαταλείψει ή τουλάχιστον να αναπροσανατολίσει τις σημερινές ιδέες του περί άμεσης δημοκρατίας. Οι διαδηλωτές οφείλουν επίσης να συνειδητοποιήσουν ότι η εκλογική αποχή και η λευκή ψήφος είναι απολύτως ατελέσφορες ως λύσεις.

8. Όποιο σενάριο και αν επικρατήσει -η βίαιη ή η ειρηνική αλλαγή-, το υπάρχον κομματικό σύστημα θα βγει εντελώς διαφορετικό από την όλη διαδικασία, έστω και αν επιβιώσουν για λίγους μήνες μερικές από τις υπάρχουσες ταμπέλες και συνθηματολογίες του. Διότι ο «κρατισμός» και οι κομματικοί διορισμοί θα εξαλειφθούν, και το γεγονός αυτό θα επηρεάσει τη δομή των κομμάτων, την πηγή της δύναμής τους ή ακόμη και τη συνθηματολογία που χρησιμοποιούν στις καθημερινές πολιτικές μάχες. Έτσι, προβλέπω ότι η έμφαση του δημόσιου διαλόγου θα μετατοπιστεί στα ζητήματα της μετανάστευσης και της έννομης τάξης, υπό την επιρροή ιδεαλιστικών ή ρεαλιστικών διακηρύξεων δικαιωμάτων.

9. Στην πλειονότητά του, ο λαός δεν έχει συνειδητοποιήσει τη χαώδη κατάσταση της εξωτερικής μας πολιτικής. Οι κίνδυνοι που ενέχουν η πολιτική ισχύος και οι νέες συμμαχίες που διαμορφώνονται σήμερα γύρω μας δεν λαμβάνονται υπόψη ούτε καν από τους ειδικούς. Ο καινοφανής χαρακτήρας της κατάστασης σημαίνει ότι στο μέλλον οι σοφές αποφάσεις θα εξαρτηθούν από τη διαίσθηση και την εμπειρία. Και οι δύο όμως αυτές ιδιότητες απουσιάζουν παντελώς από ένα υπουργείο που δεν στερείται μόνον κεφαλαίων, αλλά και ιδεών. Δεν βλέπω καμία αχτίδα ελπίδας εάν δεν αναπροσαρμοστεί άμεσα η πολιτική μας απέναντι σε έναν γείτονα που, ενώ εμείς κοιμόμαστε, αυτός γίνεται όλο και πιο μεγάλος, πιο ισχυρός, πιο επιθετικός!

10. Σε τελευταία και βαθύτερη ανάλυση, όλα τα προβλήματα συνδέονται με τον άνθρωπο που είναι υπεύθυνος για την κυβέρνηση. Και, πολιτικά και συνταγματικά, ο άνθρωπος αυτός είναι ο πρωθυπουργός. Η αναποφασιστικότητά του και η διοικητική του ανεπάρκεια υπερτερούν της εντυπωσιακής κινητικότητάς του, με αποτέλεσμα να έχουν μειώσει τη δημοτικότητά του στο εσωτερικό και την αξιοπιστία του στο εξωτερικό. Για ποιον λόγο, όμως, το κόμμα του, που δεν στερείται χαρισματικών ανθρώπων, αφήνεται να οδηγηθεί στην ήττα και την ατίμωση; Δεν μπορούν τα μέλη του να καταλάβουν ότι οφείλουν να αντικαταστήσουν τον αρχηγό τους άμεσα (αλλά και με αξιοπρέπεια); Και αν το ίδιο ΠΑΣΟΚ δεν έχει το θάρρος να προβεί σε αυτήν τη «βασιλοκτονία», δεν θα έπρεπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ορμώμενος ίσως από μια κοινοβουλευτική ήττα, να προκηρύξει εκλογές; Έτσι τουλάχιστον θα έχουμε την ελπίδα ότι (α) θα καθαρίσει η δηλητηριώδης ατμόσφαιρα στην οποία ζούμε σήμερα και (β) θα διευκολυνθεί η συναίνεση, καθώς θα απομακρυνθεί από τον πολιτικό βίο μας η διανοητική στειρότητα πολυάριθμων βουλευτών. Για πόσο ακόμη ο πολιτικός κόσμος που αποτελεί τη βάση της πυραμίδας του ΠΑΣΟΚ θα ανέχεται ένα τόσο προσωποκεντρικό και αποτυχημένο σύστημα διακυβέρνησης; Για πόσο ακόμη τα επικοινωνιακά τεχνάσματα θα υπερέχουν της ουσίας; Για πόσο ακόμη ο θνήσκων πολιτικός κόσμος μας θα αποφεύγει την ανανέωση επιμένοντας να κρατάει ζωντανά με τεχνητό τρόπο τα νεκρά του μέλη; To μόνο που μπορώ να προβλέψω είναι ότι όσο πιο πολύ καθυστερούμε αυτές τις αλλαγές, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το τίμημα που θα πληρώσουμε!

Πηγή:Απόψεις

Μια πρόταση!

Επειδή πιστεύω ότι όλοι οι Έλληνες πολίτες ωφείλουμε να κάνουμε προτάσεις,ακόμη και αν αυτές αποδειχθούν ανεπαρκείς μετά απο δημόσιο διάλογο και κριτική,θα κάνω μια πρόταση για την αλαγή του πολιτικού μας συστήματος.

Πρώτον,θα πρέπει να προχωρήσουμε σε μια πιο άμμεση Δημοκρατία,με ευδιάκριτες αποστάσεις μεταξύ των τριών εξουσιών,της εκτελεστικής,της νομοθετικής και της δικαστικής.

Προτείνω λοιπόν την μεταφορά εξουσιών στον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας που θα προκύψει μετά απο απευθείας εκλογή απο τον Ελληνικό λαό.Στην εξουσία του Προέδρου να περάσουν τα υπουργεία ΥΠΕΞ,ΥΠΕΘΑ και ΥΠΟΙΚ.

Οι βουλευτές να μειωθούν σε 200.Θα απαγορεύεται η υπουργοποίησή τους.

Να διαλυθούν όλα τα κόμματα εντός κοινοβουλίου,όλοι οι βουλευτές να είναι ανεξάρτητοι και να έχουν δικαίωμα να εκλεγούν μέχρι 2 φορές το ανώτερο.

Να καταργηθεί το Υπουργείο Δικαιοσύνης,η διοίκηση του Δικαστικού Σώματος θα ασκείται αποκλειστικά απο τους Δικαστικούς.

Ο Πρωθυπουργός θα εκλέγεται απο τους βουλευτές.Θα σχηματίζει Κυβέρνηση απο ανθρώπους εκτός πολιτικής.Δεν θα έχει δικαίωμα τρίτης τετραετίας παρά μόνο να θέσει υποψηφιότητα για Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Να δημιουργηθεί Σώμα Γερουσιαστών,100 στον αριθμό,Γερουσιαστής θα έχει δικαίωμα να εκλεγεί μόνο όποιος βουλευτής έχει ολοκληρώσει δύο τουλάχιστον τετραετίες στο κοινοβούλιο,το Σώμα των Γερουσιαστών θα νομοθετεί μόνο για τα υπουργεία αρμοδιότητας του Προέδρου της Δημοκρατίας λόγω εμπειρίας.

Ειδικά Εθνικά θέματα όπως πχ η απόδωση Ιθαγένειας σε μετανάστες θα πρέπει να εγγριθεί απο όλο το πολιτικό σύστημα(Βουλή,Γερουσία,Πρόεδρος,Πρωθυπουργός).

Οι αποδοχές όλων των παραπάνω πολιτικών θα είναι ανάλογες με τον κατώτατο βασικό μισθό του Έλληνα εργαζόμενου,πχ 4φορές ο βασικός μισθός.


Απλές σκέψεις,κάθε καλοπροαίρετη κριτική καλοδεχούμενη,ελπίζω να υπάρξουν και προτάσεις.

Και μετά τί;

Είναι προφανές ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας μας αδυνατεί να φέρει θετικά αποτελέσματα,να προχωρήσει στην αυτοκάθαρση του και πάνω απ'όλα να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη του Ελληνικού Λαού.
Ο Ελληνικός Λαός απο την άλλη δεν προτίθεται να επιλέξει και πάλι τους υπαίτιους της Εθνικής μας κατστροφής,η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη και όλα δείχνουν ότι δεν έχουμε ζήσει ακόμη την κορύφωση του δράματος.
Έχουμε να κάνουμε με μια πρωτόγνωρη ίσως ανωμαλία,την οποία μπορεί να κληθούμε να αντιμετωπίσουμε ανά πάσα στιγμή,εάν και εφόσον ο Πρωθυπουργός επιλέξει να προκυρήξει Εθνικές Εκλογές.
Είναι κάτι παραπάνω απο βέβαιο ότι πρέπει να αλάξουμε πάση θυσία και μάλιστα άμμεσα το πολιτικό μας σύστημα,δυστυχώς όμως όλο αυτό το διάστημα η οργή και η απόγνωση,ίσως και ο ευνουχισμός της ελεύθερης σκέψης δεν επέτρεψαν τέτοιου είδους αναγκαίους και προπαντώς παραγωγικούς προβληματισμούς.
Πληγωθήκαμε,πονέσαμε,οργιστήκαμε αλλά δυστυχώς έχουμε ξεχάσει ώς λαός κάτι που έχουμε διδάξει σε ολόκληρη την ανθρωπότητα,τον προβληματισμό,το δημόσιο διάλογο,την κατάθεση ιδεών και προτάσεων,την συλογική απόφαση και γενικώς όλα αυτά που αποτελούσαν αναπόσπαστο κομάτι της πραγματικής,αγνής και ανόθευτης Ελληνικής Δημοκρατίας.
Είναι χρέος μας να καταφέρουμε να ανασυσταθούμε και πάλι,όπως κάναμε πάντα μετά απο κάθε καταστροφή που μας έβρισκε,να σηκωθούμε και πάλι όρθιοι,και αφού μάθουμε απο τα λάθη μας και αναγνωρίσουμε τις αδυναμίες μας να βγούμε ισχυρότεροι και σοφότεροι.

Θα πρέπει να οργανωθούν όλες οι τοπικές κοινωνίες,ίσως με τη βοήθεια των Δήμων,να υπάρξουν μαζικές συγκεντώσεις για μια σειρά θεμάτων που μας απασχολούν,να ακολουθήσει δημιουργικός διάλογος και κατάθεση απόψεων,μακριά απο κόμματα,όλοι οι Έλληνες μαζί,τότε και μόνο τότε θα έχουμε δικαίωμα να ελπίζουμε για ένα καλύτερο αύριο και ένα λαμπρότερο μέλον,όπως συνηθίζουμε να πιστεύουμε ότι μας αξίζει.

Φώς στο τούνελ;

Τελικά πρέπει να είναι αλήθεια ότι το φώς στο τούνελ είναι το τρένο... Δεν εξηγείται αλλιώς.

Είμαι βέβαιος ότι το τελευταίο διάστημα οι περισότεροι Έλληνες έχουμε το ίδιο προαίσθημα,ότι κάποιο μεγάλο κακό πρόκειτε να συμβεί στην Πατρίδα μας και μάλιστα σύντομα,απο στιγμή σε στιγμή.Ταυτόχρονα όμως υπάρχει και μια φωνή μέσα στο μυαλό μας-η ελπίδα ίσως- που μας λέει ότι κάτι θα γίνει πάλι την τελευταία στιγμή και η Ελλάδα θα τη γλυτώσει,κάπως,ίσως γιατί δεν συμφέρει τους υπόλοιπους ''φίλους'' μας Ευρωπαίους.
Η εικόνα που έχω εγώ είναι ότι είμαστε αντιμέτωποι με μια τεράστια οικονομική κρίση,η οποία δεν αποκλείεται να είναι και τεχνητή,ώς χώρα δεχόμαστε απίστευτες πιέσεις πάσης φύσεως,δείχνει παράλογο αν δεν αντιληφθούμε ότι ο στόχος δεν είναι η Ελλάδα αλλά το Ευρώ και η ΕΕ γενικότερα,απλά εμείς είμαστε το αδύναμο σημείο της Ένωσης,βέβαια για την αδυναμία αυτή είμαστε εμείς υπεύθυνοι και κανείς άλλος.
Όπως προανέφερα,η Ελλάδα δέχεται απίστευτες πιέσεις που θα ήταν αδύνατον να τις αντιμετωπίσει δίχως τη βοήθεια των υπόλοιπων Ευρωπαίων,οι οποίοι για το δικό τους καλό και μόνο παρέχουν τη βοήθεια αυτή.Όλη αυτή η πίεση που ασκείται όμως προς την Ελληνική οικονομία και κοινωνία προκαλεί πολυεπίπεδη φθορά και πολλές φορές σε εξαιρετικά επικίνδυνα επίπεδα.
Η μεγαλύτερη πρόκληση για όλους όσους αντιμετωπίζουν(;) την κρίση αυτή θεωρώ πως είναι η εσωτερική κατάσταση της Ελλάδας,δυστυχώς όλο το προηγούμενο διάστημα οι διαχειριστές της κρίσης έδωσαν όλο το βάρος τους στο εξωτερικό,αφήνωντας έτσι να δημιουργηθεί το εκρηκτικό μίγμα που παρακολουθούμε αυτό το διάστημα στο εσωτερικό της χώρας μας.
Το μόνο που κρατάει όλους τους Έλληνες για να μην εκραγούν είναι η ελπίδα ότι ίσως και να τα καταφέρουμε,όσο όμως γίνεται εμφανές ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί τόσο αυξάνεται η οργή του κόσμου και ακολούθως γεμίζει τις πλατείες.
Εάν και όταν ξεσπάσει όλη αυτή η οργή του κόσμου η κατάσταση θα είναι εκτός ελέγχου και προπαντώς μη αναστρέψιμη.Το χειρότερο είναι ότι αυτή τη στιγμή κανείς δεν είναι σε θέση να υπολογίσει την ένταση,την έκταση και τη διάρκεια,τρείς βασικότατους παράγοντες που θα κρίνουν πολλά.Θα γίνει μόνο στην Αθήνα και τις υπόλοιπες μεγάλες πόλεις; Θα χυθεί αίμα; Θα υπάρξουν συμπλοκές και καταστολή; Θα κρατήσει ώρες,μέρες,εβδομάδες ή μήνες;
Όπως καταλαβαίνετε η κρισιμότητα της κατάστασης πρέπει να μας κάνει να προσπαθήσουμε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας,να διατηρήσουμε τη λογική και πάνω απ'όλα να μή χάσουμε την ανθρωπιά μας.
Γνωρίζω καλά ότι τα τρία παραπάνω μπορεί να μοιάζουν με πολυτέλειες στην περίπτωση που εκραγεί όλη αυτή η χρόνια συσωρευμένη οργή του κόσμου,είναι όμως και παρακαταθήκη για το αύριο,για την επόμενη ημέρα,για την εικόνα που θα μεταφέρει ο συγραφέας της ιστορίας του μέλοντος,που θα κληθεί να γράψει για τον τρόπο που ξεσηκώθηκαν οι Έλληνες και το αποτέλεσμα που πέτυχαν.

Ελπίζω και εύχομαι,έστω και τώρα να αντιληφθεί ο πολιτικός κόσμος το αδιέξοδο που μας οδηγεί για άλλη μια φορά και να επικοινωνήσει επιτέλους με το λαό,να του πεί όλη την αλήθεια,να τον ενημερώσει πλήρως για την κατάσταση της Πατρίδας και ακολούθως να λάβει και να εκτελέσει αποτελεσματικά τις εντολές που θα λάβει απο τον Κυρίαρχο Ελληνικό Λαό.